Zou jij je kinderen constant volgen via gps?

Het bedrijf NuM8 lanceerde onlangs een lokaliseringtoestel waarmee ouders met gsm hun kroost via een polshorloge in de gaten kunnen houden. Zou jij jezelf zo'n ding aanschaffen zodat niets wat je kind doet onopgemerkt blijft?

Polshorloge
Toen de dochter van de Britse Steve Salmon verdween tijdens de lunch, doorstond hij het bangste kwartier van zijn leven. Twee jaar laar lanceerde hij de NuM8, de eerste gps die kinderen met speciale software lokaliseert. Hij toestel lijkt op een kindvriendelijk polshorloge, waarmee de ouders via een satelliet van een computer of gsm hun kinderen kunnen volgen. Het armbandje heeft een speciaal slot waardoor het kind dit niet zomaar kan uitdoen. Gebeurt dat toch, dan krijgt mama of papa een bericht. Je kunt ook een gebied afbakenen waarbinnen je oogappel moet blijven. Komt hij of zij daarbuiten, krijg je ook een melding.

Nog niet voldoende
De Britse journaliste Anna Maxted testte het toestel uit en 'bespioneerde' haar zoontje er gedurende een namiddag mee. "Ik maakte mijn tienjarige wijs dat dit gebruikt werd door geheime agenten om slechteriken op te sporen en hij wou het meteen aantrekken. Ik moet toegeven dat het een erg geruststellend apparaat is. Tijdens een namiddagje in het park, zette ik me ermee rustig op een terrasje met een kop koffie en liet mijn zoontje naar hartenlust spelen zonder dat ik mijn ogen op hem moest houden. Omdat het toestel niet in de hoogte meet, kon mijn zoontje wel in de bomen kruipen. Als hij er dan zou uitvallen en zich bezeren, zal ik het pas merken wanneer hij afgevoerd wordt door de ambulance. De bevestiging die je krijgt van de NuM8 is nog niet voldoende."

Leren risico's te nemen
Directeur van het Britse familie- en opvoedingsinstituut Honor Rhodes is niet onder de indruk van het toestel. "Het is een symptoom van de overbezorgde maar luie ouder. Waartegen proberen ouders hun kinderen te beschermen? De kans dat je kind geraakt wordt door bliksem is groter dan dat het ontvoerd wordt. Je kroost heeft het recht dingen zelf te ontdekken. Ze moeten dingen doen zonder dat ouders hier op toezien. Kinderen houden ervan risico's te nemen en het is de taak van de ouders om dit te kunnen verdragen in plaats van hier op te reageren. Als je kind de neiging heeft weg te lopen, is het beter met hem of haar erover te praten waar het wel of niet mag gaan. Zo is je kind als tiener klaar om zijn eigen beslissingen te maken." (ep)