Dit is het communicatietijdperk... waarom antwoordt er dan niemand?

Een wonderlijke paradox doet zich voor in onze met communicatiemiddelen gevulde levens: het was nog nooit zo gemakkelijk om in contact te staan met elkaar, en tegelijk steeds moeilijker om een antwoord of reactie te krijgen. Hoe komt dit?

Gsm, e-mail en Facebook zijn dé communicatiemiddelen, nog gemakkelijker gemaakt door de snelle opmars van mobiel internet. Je hebt eigenlijk geen reden om een sms, mail, Facebookuitnodiging of vraag niet te beantwoorden: zelfs bij het wachten op de trein of aan de kassa van de supermarkt kan je dat doen. Alleen: we doen het niet. Niet bij de vraag of je komt opdagen voor een feestje, niet op een uitnodiging tot sollicitatiegesprek, niet na een sms van een vriendin.

De arbeidsmarkt
Voor sociale evenementen is dit hooguit een beetje vervelend (voor hoeveel mensen moet je nu drank voorzien), maar het wordt een ander verhaal op de jobmarkt. Dat sollicitanten geen antwoord krijgen, is genoegzaam bekend maar dat maakt het niet juist.

Bedrijven maken er geen punt van elke sollicitant iets te laten weten, omdat ze dat tijd- en geldverspilling vinden. Sollicitanten verliezen echter wel kostbare tijd door het wachten op een antwoord. De standaardantwoorden helpen ze ook niet vooruit op de arbeidsmarkt.

Onbereikbaar
Maar ook het omgekeerde doet zich voor: bedrijven die sollicitanten proberen te bereiken en gewoonweg geen gehoor krijgen. Geen antwoord op voicemailberichten of e-mails, zonder enige aanwijzing. Als tegenreactie op de sollicitaties die zo vaak onbeantwoord zijn gebleven of door pure luiheid?  Het komt in elk geval onverantwoordelijk over naar de werkgever toe.

Ook personen die leven van communicatie, communiceren met opvallende tegenzin. Hoe vaak beloven de klusjesmannen niet om terug te bellen, om vloekend te moeten vaststellen dat je een week later nog niets hebt gehoord? Communicatiebedrijven zijn dan weer legendarisch slecht in communicatie, en vooral via de helpdesk.

Waarom niet? Vergeten?

Best mogelijk: zo'n mail, sms of Facebookbericht loopt niet altijd binnen op het moment het gepast is om te antwoorden. Tijdens een avondje cinema of een vergadering bijvoorbeeld. Daarna raakt het bedolven onder andere sms'en of e-mails, en eer het je weer te binnen schiet zit je natuurlijk net in de auto of lig je al in bed. Op die manier kan het wel enkele dagen duren eer iets beantwoord raakt.

Lekker belangrijk
Of willen we niet? Net zo goed mogelijk. Je hebt niet echt een mening of een voorkeur, de deadline om te reageren is te lang of je hebt gewoonweg geen zin om te plooien naar de indringer in je leven: je wil zélf over je leven beschikken en dat kan alleen door niet te reageren tot het moment jij dat beslist. Wat je uiteraard vergeet. 

Of geeft direct antwoorden het verkeerde beeld: we hebben het allemaal druk-druk-druk, en drukke mensen hebben nu eenmaal geen tijd om alles altijd onmiddellijk te beantwoorden. Het geeft een gevoel van belangrijkheid (voor jezelf en de buitenwereld) als je een antwoord kan ('moet') uitstellen.

Besmettelijk
Deze trend van 'niet antwoorden' lijkt wel besmettelijk. Hoe meer het je overkomt, hoe vaker je het ook zelf zal doen. Maar frustrerend is het wel, vooral als je op de vooravond van een feestje de helft van je vrienden moet opbellen om te vragen of die 'maybe' op facebook nu een 'ja' dan wel 'nee' betekent. (edp)