Eva maakt zelf wandtapijten: "Mijn vrienden noemen mij steeds vaker de bomma van de groep, maar ik vind het veel te leuk om te doen"

doorTimon Van Mechelenop 26/01/2017
Eva Vissers.

Zelfstandige worden in België is duur en de combinatie met een gezin en een sociaal leven is lastig. En hoewel het een vreselijk stereotype is, beslissen vooral vrouwen daardoor om het niet te doen (de verhouding is nog steeds maar 60-40). Toch zijn er steeds meer jonge vrouwen die wél een eigen bedrijf opstarten. Elke week spreken wij met zo'n straffe madam die de sprong aandurfde. Vandaag is de Mechelse Eva Vissers (26) aan het woord, zij runt sinds drie weken haar eigen webshop Weavv.be, waarop ze handgemaakte wandtapijten verkoopt.

Voor wie af en toe op Pinterest te vinden is, zijn wandtapijten waarschijnlijk niets nieuws meer. De textielkunstwerkjes zijn al een tijdje een hippe musthave in Australië, California en verschillende Scandinavische landen. Je fleurt er je interieur mee op en anno 2017 zijn ze hun ouderwetse connotatie helemaal verloren. Toch is het een interieurtrend die in België nog moet doorbreken. Want toen Eva voor in haar eigen interieur een gewoven wandtapijt wou scoren, vond ze moeilijk Belgische verkooppunten. En dus ging ze zelf aan de slag.

"Ik ben altijd al redelijk creatief geweest, zo teken en schilder ik vaak en pimp ik soms ook mijn kleding met pins en parels. Op YouTube en Pinterest vind je tal van DIY-tips om zelf een wandtapijt te maken, maar wanneer ik een eerste try-out deed, bleek het toch iets moeilijker dan verwacht. Dagenlang keek ik tutorials om de techniek in de vingers te krijgen. Ik maakte ook zelf mijn eigen weefraam, met houten balken en een zakje nagels. Het duurde dagen voor mijn eerste wandtapijt klaar was. Trots postte ik het resultaat op Instagram en toen is de bal eigenlijk aan het rollen gegaan," vertelt Eva.

's Avonds en in het weekend weven
Omdat ze zoveel positieve reacties kreeg en (dure) wol overhad, besloot ze verder te weven. Ze schafte zich een professioneel weefraam aan, 's avonds en in het weekend weefde ze geheid verder. Nadat ze een tiental wandtapijten gemaakt had, en de muren van haar appartement iets te vol hingen, kwam het idee om te verkopen. Ze zocht een geschikte boekhouder, maakte via een webtool een eigen webshop aan en liet grote kartonnen dozen bedrukken met haar logo.

Het artikel gaat verder onder de foto.

Moeilijk business model
"Wandtapijten verkopen is economisch gezien een moeilijk business model omdat je er zolang aan bezig bent. Aan een groot exemplaar ( 80 x 120 cm) werk ik gemakkelijk 20 uur, zeker als er een tekening in zit. Ik hecht dan ook veel belang aan een mooie afwerking. Weven en knopen van wandtapijten is intensief en te vergelijken met echt monnikenwerk. Daarnaast is ook de wol vaak tamelijk duur. Het goedkoopste wandtapijt dat je op mijn webshop kunt kopen, kost 215 euro. Dat is natuurlijk veel geld voor jonge mensen, daarom ook dat ik niet verwacht dat ik er meteen rijk van ga worden. Ik vind het vooral heel leuk om te doen en het is een leuke bijverdienste naast mijn fulltime job. Al houd ik er niet zo'n grote bedragen aan over als je de werkuren, de materiaal- en verzendkost aftrekt van de verkoopsprijs," vertelt Eva.

Lageloonlanden
Drie weken na de opening van haar webshop, heeft Eva toch al enkele exemplaren de deur uit kunnen sturen en worden haar wandtapijten verkocht in twee winkels in Mechelen (vandaag al in kledingzaak Blossomhouse en binnenkort ook in de koffiebar Noen). Lukt dat in combinatie met een fulltime job? "Ik baat Weavv. uit als zelfstandige in bijberoep, het weven doe ik dus na mijn uren. Tot nu lukt dat prima, maar de groeimogelijkheden zijn wel beperkt. Omdat het handwerk heel wat tijd vraagt, is productie op grote schaal niet mogelijk. Al is het natuurlijk wel een droom om van deze bezigheid een groter project te maken. Maar daarvoor zou ik de productie moeten uitbesteden en dat is op dit moment nog een te grote stap. Ik vind het ook belangrijk dat mijn wandtapijten uniek blijven. Massaproductie past dus niet meteen binnen mijn concept."

Concurrentie winkelketens
Als je geluk hebt, kan je zo nu en dan bij een grote keten wel eens een wandtapijt op de kop tikken, maar dan aan een fractie van de prijs die Eva ervoor vraagt. "Grote merken hebben meestal producties in het buitenland, voor producten als deze rekenen zij dan ook vaak op werkkrachten in lageloonlanden zoals India en Marokko. Of ze produceren de tapijten machinaal in hoge oplage. Dit zijn eveneens mooie stukken, maar je hebt geen uniek exemplaar in handen. Dat grote merken zo snel en goedkoop op interieurtrends inspelen, kan voor kleine zelfstandigen als mij soms frustrerend zijn. De consument zoekt namelijk toch vaak naar goedkopere alternatieven. Al is er altijd een doelgroep die liever een artistiek 'kunstwerk' koopt, dat bovendien met liefde en passie gemaakt is in eigen land."

Tijdelijke modetrend
Of Eva schrik heeft dat een wandtapijt aan je muur maar een tijdelijke interieurtrend is, die volgend jaar weleens overgewaaid kan zijn? "Daar ben ik mij absoluut van bewust, net zoals in de modewereld, zijn er ook in de interieurwereld trends die komen en gaan. Wandtapijten waren dan ook al eens een trend in de jaren '70. Niet zo modern en kleurrijk, maar wel in oker- en bruintinten. Mijn oma heeft zelfs nog gewoven toen ze jonger was. Als zelfstandige in bijberoep beperk ik het risico natuurlijk wel wat. Mijn passie voor wandtapijten begint zich stilaan ook uit te breiden naar vloertapijten in scandinavische en oosterse stijl. Die zullen minder snel uit de mode gaan. Of ik zelf ook echt vloertapijten kan gaan maken, dat moet ik nog uitzoeken. Maar er spoken wel al designs door mijn hoofd! Zo hoef ik bovendien niet te stoppen met weven, moest de trend alsnog overwaaien. Daarvoor vind ik het veel te leuk, ook al noemen mijn vrienden mij steeds vaker de bomma van de groep, met al dat geweef (lacht)."