‘Geen alcohol drinken. Waarom vind ik dat zo moeilijk?’

doorAnn Willemsop 02/10/2017

Happy World No Alcohol Day. Daar gaan we niet op toosten, tenzij met gearomatiseerd water. Want het is de bedoeling dat we onze alcoholconsumptie reduceren. Waarom is dat toch zo moeilijk? Redactrice Ann start elke week met dezelfde ambitie: drink enkel alcohol in het weekend. En elke week blijkt een obstakelparcours.

2 oktober = World No Alcohol Day. Vorige week dacht ik: een dag, dat moet lukken. Het is bovendien een maandag. Een werkdag. Als ik geen sociale afspraken plan, is het haalbaar om mijn alcoholvrije bijdrage te leveren. Hoop ik. Want wat is het moeilijk om geen alcohol te drinken in een wereld waarin het goedje zo omnipresent is. Zo algemeen aanvaard ook. Meer aanvaard dan niet drinken, zelfs. Zeg maar eens dat je niet drinkt, en zeg dat maar eens als vrouw. Vreemde blik gegarandeerd en de opmerking ‘Ben je zwanger?’ brandt ongetwijfeld op iemands lippen.

Nochtans weten we allemaal dat alcohol een drug is en ongezond. Alcohol vergroot de kans op allerlei soorten kanker. Wil ik kanker? Hypothetische vraag. Alcohol vertraagt ook de afbraak van vet, waardoor we meer vet opslaan en verdikken. Wil ik een maatje meer? En het lijstje schadelijke gevolgen voor lichaam en geest gaat zo nog wel even verder.

Vrienden die alcoholvrij door het leven gaan, zijn unaniem: je krijgt in ruil een helder hoofd, bakken energie en een goede nachtrust cadeau. Je zou gek zijn om nog een druppel aan te raken.

En toch drink ik alcohol. Waarom? Omdat het lekker is. Omdat voorhanden alternatieven niet lekker zijn. Omdat het ontspant. Omdat de sfeer erin zit. Omdat er iets te vieren valt. Omdat iedereen het doet.

Ik probeer het wel, mijn alcoholconsumptie reduceren. Ik heb zelfs een plan: alcohol hoort bij het weekend, tijdens de week probeer ik het nuchter te houden. Let op het woord ‘probeer’. Want nogmaals: wat is het moeilijk om geen alcohol te drinken in deze wereld. Neem nu vorige week, zeven willekeurige dagen uit het jaar 2017. Zo verging het me:

Maandag: na het weekend bleef er nog een halve fles over. Zonde om die te laten verpieteren.

Dinsdag: er stond een date op de agenda. Gelukkig (voor mijn alcoholvrije ambities) laat de babysit het afweten. Alcoholvrije dag = check.

Woensdag: lunchafspraak. Ik bestel een fles water. En nog een. Aan de andere kant van de tafel verschijnt rode wijn. Wat voel ik me flink dat ik niet aan de verleiding toegeef. Schouderklopje. Na de lunch belanden we op een terras. Weer water? Serieus? Van frisdrank afblijven lukt me makkelijker dan van alcohol. En koffie lust ik niet. Thee? Kreun, zo’n slap afkooksel? Doe mij toch maar een wijntje, mijnheer de ober.

Donderdag: op het werk dreigt er getoost te worden. Maar enkele collega’s zijn afwezig, waardoor het feestje opschuift. Alcoholvrije dag = check.

Vrijdag: de werkweek afsluiten gaat thuis traditioneel gepaard met een toost op het weekend.

Zaterdag: wederom datenight. Meer uitleg is overbodig.

Zondag: het weekend wordt op café besproken en uitgewuifd.

Resultaat na een week: twee dagen geen alcohol gedronken. Het was een obstakelparcours. En dat zal het deze week en volgende week opnieuw zijn. Lezers die nu mompelen ‘les excuses sont faites pour s’en servir’ hebben overschot van gelijk. Daar sta ik vooral langer dan twee minuten bij stil op dagen als World No Alcohol Day en maanden waarin Tournée Minerale het meest gelezen woord op Facebook is. En daarbuiten draai ik gewoon mee met onze maatschappij, waarin alcohol, een drug die de gezondheid ernstige schade kan toebrengen, de normaalste zaak van de wereld is.