30 dagen zonder klagen: zo verliep week 2

doorValérie Wautersop 29/01/2018

30 dagen lang niet klagen, wat doet dat eigenlijk met een mens? Onze redactie zoekt het voor je uit, en gaat deze maand de uitdaging aan! Hier lees je hoe onze tweede week verliep.

Birte: 'Wat 30 dagen zonder klagen doet met een mens? Ik zou het niet weten, want ik ben de voorbije week helemaal ontspoord. Ook al ben ik doorgaans een positivo - vraag maar aan mijn collega's - tien slapeloze nachten wegens een zoon die kiezen krijgt bleek iets te veel van het goede. Zélfs voor mij. En dus klaagde ik toch. En barstte ik op een bepaald moment zelfs in tranen uit. Om ook in dit artikel niet in klagen te vervallen, zet ik even de dingen op een rij waarvoor ik de voorbije week dankbaar was. Een compliment van een vriendin, die me op het hart drukte dat mijn man en ik het héél goed doen met onze zoon. Een ferme dosis chocolade die voor collega Nathalie geleverd werd op de redactie. Een rok die ik in een magazine zag en die nog in solden bleek te zijn. Een fijn bezoek van vrienden. Lekkere gin tonics. Bij dezen is het beloofd, beste lezers, volgende week ga ik mij weer meer concentreren op alles wat wél goed gaat. Want ik heb héél wat om gelukkig te zijn.'

Valérie: '30 dagen zonder klagen? Dat blijkt minder makkelijk dan ik dacht, zeker omdat deze week niet alles op rolletjes liep. Het klagen over kleine dingen kan ik tamelijk makkelijk loslaten, maar wanneer er iets in je rug schiet of je je zorgen maakt over de gezondheidstoestand van een familielid wordt het erg moeilijk om niet even hartsgrondig te vloeken. Gelukkig waren er de dagopdrachten om me geïnspireerd en gemotiveerd te houden. Vooral de opdracht 'breng in beeld wat je gelukkig maakt' deed me grinniken. Een snelle blik op mijn Instagrampagina verraadt al snel dat dat mijn kinderen zijn. Toegegeven, ze halen soms het bloed van onder mijn nagels, maar ze zorgen er op hetzelfde moment ook voor dat ik -bijna- elke dag met de glimlach afsluit. En is dat niet wat écht belangrijk is?!'

Nele: 'Hoewel ik elke dag braafjes de opdrachten van de challenge beluister, was de positivo deze week helaas ver te zoeken. Met op dinsdagochtend mijn dieptepunt: ‘Wat zie je in de spiegel? Zet negatieve gedachten om in positieve. Benoem wat je mooi vindt, zeg het luidop en herhaal.’ Mocht ik Geen Lisa heten (die deze briljante opdracht gaf), was dat inderdaad geen probleem. Maar haar dat liever zijn eigen leventje leidt , 9(!) puistjes, een lumbago, te veel chocolade (dat was ook een tip om gelukkiger worden) - met bijhorend getal op de weegschaal - maakten het deze week echt niet makkelijk voor de pessimist in me.’

‘Op vrijdag luidde de opdracht: ‘Breng in beeld wat je gelukkig maakt’. Kon ik écht dat glaasje cava integraal posten op mijn Facebook en Instagram? Toegegeven: ik heb even getwijfeld. Maar om niet door het leven te moeten gaan met de stempel van alcoholist besloot ik om een fotootje te nemen van mijn (al zeg ik het zelf) qua presentatie erg mooi ogende broccolibrood. De smaaktest doorstond het helaas niet, dus besloot ik wijselijk het dan toch maar niet te delen met vrienden en kennissen. Lang verhaal kort: de positivo in me moet zich dringend herpakken. Al zet ik wel kleine stapjes, want er zijn ook dingen die me deze week wel enorm gelukkig maakten (er verschijnt nog altijd een spontane smile op mijn gezicht als ik denk aan de nieuwe paascollectie van chocolatier Pierre Marcolini en het nieuws dat Britney Spears (!) in augustus naar het Sportpaleis komt). Het geluk schuilt hem duidelijk in de kleine dingen ...'

Nathalie: 'Mezelf gelukkig eten? Dat hoef je mij geen twee keer te vragen. Ongetwijfeld de leukste opdracht van de week dus, wat mij betreft, zeker als de deadlinestress van vorige week donderdag verzacht wordt door een onverwachte verrassing uit cacao. Van chocolade mag je dan wel niet slimmer worden, gelukkig word je er wel degelijk van. Ik was immers niet de enige die glunderend zat te genieten van de eitjes die een overijverige paashaas bracht. Geklaagd werd er niet, enkel gesmuld. Helaas ging die vlieger niet echt op voor de rest van de week. Met drie neussprays, een doos pijnstillers en een lading keelpastilles in mijn tas kreeg de pessimist in mij opnieuw de bovenhand. Hoewel ik mijn best heb gedaan om mijn gezeur op kantoor te beperken - in tegenstelling tot mijn gesnotter, sorry daarvoor, lieve collega's - kreeg het thuisfront wel de volle lading. Wat een snotneus al niet doet met een mens. Maar nu ik het minstens een kwartier zonder zakdoek kan redden, zie ik het leven weer nét wat rooskleuriger. Dat ik bij aankomst op kantoor mocht constateren dat er nog wat chocolade overgebleven is, heeft daar ongetwijfeld een aandeel in. Geluk zit in de kleine (eivormige, eetbare en gevuld met praliné) dingen, toch?'