Adoptiecolumn 10: Volg hier het verhaal van Nathalie die uit het buitenland adopteert

Nathalie (40) uit Waregem is een veertiger met een rijkgevuld leven. 8 jaar na het overlijden van haar grote liefde bouwt ze doelbewust verder aan een nieuw leven. Toen haar biologische klok begon te tikken besloot Nathalie in 2013 dat ze graag uit het buitenland een kind wilde adopteren. Op onze website deelt ze vanaf nu elke maand haar avontuur.

Augustus 2017, voor mij de vakantiemaand bij uitstek. Terwijl ik deze column schrijf op een veel te luie vakantiedag ben ik heerlijk aan het genieten van een tasje thee en een mooie zomerdag. Ik mijmer over hoe dit allicht mijn laatste vakantie alleen zal zijn (laat ons hopen) en hoe ik binnen een paar jaartjes al druk bezig zal zijn met de voorbereidingen van het nieuwe schooljaar zoals velen onder jullie. De winkeletalages bulken van de leuke spulletjes en ik ben al zegeltjes aan het verzamelen met een spaaractie voor het eerste boekentasje, fantastisch toch. Er wordt in conversaties dikwijls gepraat in termen van een leven voor en na de kinderen. Inderdaad, niets zal nog hetzelfde zijn en dat hoeft ook helemaal niet, tijd voor een nieuwe verrijkende levensfase. Ik kan echt niet wachten tot dat wondertje aan mijn leven een roze wolkje toevoegt. En het komt er, dat is 100% zeker!

Ik heb jullie vorige keer verteld hoe het vonnis van de rechtbank tot 2x toe uitgesteld werd maar er zijn toch nog zekerheden in het leven want derde keer goede keer. Toen ik telefonisch contact nam kreeg ik te horen dat er uitspraak gedaan was en ik het vonnis eerstdaags in de brievenbus kon verwachten. En inderdaad, eind juni 2015 was het dan eindelijk zover. Met een kloppend hart opende ik de bruine envelop. Zenuwen gierden door mijn keel. Dit moment zou echt het verdere verloop van mijn leven bepalen, niet normaal toch! Met bibberende handen nam ik de brief uit de enveloppe en begon ik te lezen, mijn ogen gleden over de woorden tot de brief afsloot met “U BENT GESCHIKT” om een buitenlands kindje te adopteren. Ik belde euforisch mijn ouders en opende een fles champagne. Daar mocht wel op geklonken worden! Wat een fantastisch nieuws!

Jullie denken waarschijnlijk, alle zorgen van de baan nu, maar het grote werk moest dan nog pas beginnen, de keuze van het adoptiebureau en het land van herkomst. Een moeilijke keuze? Voor mij niet echt! Tijdens de eerste infosessie hadden we van de verschillende bureaus al een overzicht gekregen van alle landen die zij voor hun rekening namen en de voorwaarden waaraan per land moest voldaan worden.  Als alleenstaande vielen er al heel wat opties weg maar bij de informatie van het adoptiebureau over één bepaald land kreeg ik echt een warm gevoel en ik voldeed aan de voorwaarden, een meevaller! Mijn buikgevoel gaf aan dat dit het zou zijn!

Tijdens de verdere adoptieprocedure ben ik niet meer van mijn keuze afgeweken en toen ik het adoptiebureau een mail stuurde dat ik mijn geschiktheidsvonnis had en via hen wou opstarten glunderde ik van trots toen ik mijn keuze voor het herkomstland doorgaf. Wat het geworden is en waar mijn kindje zal vandaan komen … dat vertel ik jullie in mijn volgende column. En er is nog zoveel meer te vertellen want ook dit superspannende pad van de laatste rechte lijn (dacht ik toch) ging opnieuw niet over rozen en bracht ups-and-downs, teleurstellingen en ontgoochelingen.

Tot de volgende keer alvast !

 Nathalie Dekimpe