Adoptiecolumn 12: volg hier het verhaal van Nathalie die uit het buitenland adopteert

doorValérie Wautersop 04/11/2017

Nathalie (40) uit Waregem is een veertiger met een rijkgevuld leven. 8 jaar na het overlijden van haar grote liefde bouwt ze doelbewust verder aan een nieuw leven. Toen haar biologische klok begon te tikken besloot Nathalie in 2013 dat ze graag uit het buitenland een kind wilde adopteren. Op onze website deelt ze vanaf nu elke maand haar avontuur.

Lieve lezers, na het mindere nieuws van de vorige keer is het ondertussen stiller dan stil. Terwijl ik moet bekomen van een dipje en mij terug moet proberen vast te klampen aan een strohalm is er ook een lichtpuntje. Ik ben niet alleen want samen met mij zijn er ook nog 6 andere adoptieouders die momenteel in exact hetzelfde schuitje verkeren en van wie het dossier ligt te wachten op het ministerie van Guinea in de hoop dat er snel een matching komt.

Tot op heden wist ik niet wie ze waren maar wat blijkt? Een van de koppels leest mijn column en heeft mij een berichtje gestuurd. Mijn hart maakte een sprongetje van vreugde, zo leuk dat mensen zich herkennen in mijn verhaal en hun steun betuigen door mij even te contacteren, uitkijken naar mijn volgende schrijfsel en vooral … mij het gevoel geven dat ik er niet alleen voor sta in deze emotionele rollercoaster. Want wat mensen ook mogen denken, dit is een loodzware periode en zeker als alleenstaande niet te onderschatten.

Als mijn emoties dan nog eens extra getriggerd worden kan mij dan ook eens een moment van zwakte te beurt vallen waarin ik mezelf moet toestaan mijn tranen eens de vrije loop te laten. Afgelopen vrijdag was het zover! Ik moet jullie vertellen, naast een kinderwens heb ik ook een enorm hart voor dieren en dat is meteen ook een belangrijke waarde die ik aan mijn kindje wil meegeven. Zorgzaamheid, eerbied en respect voor ieder levend wezen, leven in harmonie met mekaar en een huisdier behandelen als volwaardig lid van een gezin. Ik ben zo opgevoed en wil dit op mijn beurt ook zo doorgeven. Ik zorg al jaren met hart en ziel intensief voor mijn zieke kater en binnenkort komt een puppy deel uitmaken van mijn gezin.

Mijn kindje zal dus van bij het prille begin met een huisdier geconfronteerd worden. Vaak kan een adoptiekind met hechtingsproblemen kampen en volgens mij kan een huisdier zeker bijdragen tot het smeden van een band tussen adoptieouder en –kind.  In ieder geval, toen ik afgelopen vrijdag ging werken en aan de deur van het kantoorgebouw een kitten vond van enkele weken oud, heb ik het de rest van de dag echt niet meer droog kunnen houden. Alle emoties kwamen boven en moesten eruit, de watervallen van Coo hadden er niets aan.  Waarmee ik maar wil zeggen, af en toe eens een slechte dag wanneer je in een adoptie zit, moet je gewoon maar toelaten. Het lucht op en nadien kan je met een positief gemoed en herwonnen energie alles verder afwachten. Oh ja, met het poesje is alles goed gekomen, het wordt uitstekend verzorgd in het asiel en zal aangeboden worden voor adoptie na de gebruikelijke procedure. Zo zie je maar, kind of dier, het is allemaal eender, een adoptie is gewoon altijd een ontzettend mooi verhaal!