Adoptiecolumn 13: volg hier het verhaal van Nathalie die uit het buitenland adopteert

Nathalie (40) uit Waregem is een veertiger met een rijkgevuld leven. 8 jaar na het overlijden van haar grote liefde bouwt ze doelbewust verder aan een nieuw leven. Toen haar biologische klok begon te tikken besloot Nathalie in 2013 dat ze graag uit het buitenland een kind wilde adopteren. Op onze website deelt ze vanaf nu elke maand haar avontuur.

Beste lezers, alweer een maand verder en nog geen enkele verandering in adoptieland. Ik herinner mij nog vorig jaar toen ik al langzaam aan het aftellen was. Negen maanden waren toen verstreken sinds het indienen van het dossier voor Guinéa wat betekende dat een kindvoorstel nu spoedig zou volgen. Ik was ervan overtuigd dat vorig jaar mijn laatste kerst alleen was. Het heeft echter niet mogen zijn. De ene vertraging volgde de andere op en een jaar later zijn we nog nergens. Op zijn minst erg frustrerend om iedere dag machteloos te moeten afwachten op nieuws dat er maar niet komt. Hoelang zal het nog duren vooraleer ik eindelijk mama kan worden? Het is een vraag waar iedereen het antwoord op wil kennen. Op de voorgevel van een apotheek bij mij in de buurt las ik onlangs 'Hoop in je hart geeft je moed en kracht'. De hoop in mijn hart is ontzettend groot maar ik begin er ook wel een beetje moedeloos van te worden. Adoptie is geen evident verhaal. Ik wil zeker niemand afschrikken of op andere gedachten te brengen maar om het met de woorden van mijn papa te zeggen 'Bezint eer je begint'. Er is zoveel ellende op de wereld, kinderen hunkeren naar een warme thuis. Waarom moet het allemaal zo lang duren? Procedures en regels moeten er zijn. Ouders moeten absoluut zeer grondig gescreend worden maar eenmaal geschikt bevonden mag het best wat vlotter gaan. Het adoptiebureau is vrij karig met informatie. Ik veronderstel dat ook zij heel voorzichtig zijn om mensen valse hoop te geven en het is nooit leuk om tot nu toe alleen maar slecht nieuws te moeten brengen. Ik denk vaak aan de andere kandidaat-ouders. Worstelen zij met dezelfde gevoelens? Ik check regelmatig ons groepje op Facebook om te zien of er nog nieuwe informatie opgedoken is. You never know … Raar maar er heerst een gevoel van verbondenheid ook al kennen we mekaar eigenlijk niet. We hebben allemaal hetzelfde doel voor ogen. We willen mama of papa worden, zorgen voor een kind, het kansen bieden, het onvoorwaardelijk graag zien, het opvoeden met waarden en normen. Wij willen ouders zijn die door een vuur gaan voor hun kind en trots zijn. Ik wil een mama zijn zoals mijn mama. En mijn ouders staan alvast te popelen om grootouders te worden. Ik weet dus al wat ik de Kerstman zal vragen dit jaar!