Adoptiecolumn 16: volg hier het verhaal van Nathalie die uit het buitenland adopteert

Nathalie (40) uit Waregem is een veertiger met een rijkgevuld leven. 8 jaar na het overlijden van haar grote liefde bouwt ze doelbewust verder aan een nieuw leven. Toen haar biologische klok begon te tikken besloot Nathalie in 2013 dat ze graag uit het buitenland een kind wilde adopteren. Op onze website deelt ze vanaf nu elke maand haar avontuur.

Beste lezers, wat gaat een jaar toch zo snel. Januari en februari zijn alweer verleden tijd. Dit betekent ook dat de lente in zicht is en de zomer in aantocht. Ik hou van de zomer, het maakt alle zorgen een pak lichter om dragen. En ook in mijn buitenlands adoptieavontuur is er een lichtpuntje gekomen. Bij wijze van een kleine opsteker kreeg ik onlangs bericht van het adoptiebureau dat de verlenging van de accreditatie reeds ondertekend is door de minister. Volgende week wordt de groep van wachtende dossiers trouwens uitgenodigd op een infosessie en een update. Hopelijk goed nieuws, hopelijk eindelijk wat vooruitgang! Ik ben dus héél benieuwd en uiteraard zal ik jullie tegen de volgende column een pak meer informatie kunnen geven over hoe de zaken er nu voorstaan. Het zou super zijn om na al die maanden van onwetendheid en onzekerheid te kunnen uitpakken met leuk nieuws want daar zitten we toch allemaal op te wachten hé.

Een buitenlandse adoptie, wel of niet? Er zijn verschillende meningen over. Potentiële kandidaten zitten met vragen en veel mensen laten het aan zich voorbijgaan omwille van de ellenlange procedures. Zonder meer blijft het een zéér persoonlijke keuze. Maar dat je wel uit sterk hout moet gesneden zijn, of je nu als koppel of als alleenstaande adopteert, is een feit! Je wordt niet alleen tijdens de procedure zwaar op de proef gesteld, net als je denkt dat je het zwaarste nu wel gehad hebt, begint het pas. Verwikkelingen in het land van herkomst, vertragingen, nieuwe regels en structuren, … Soms heb je het gevoel dat er echt geen einde komt aan de malaise van tegenslagen want er is zeker ook een factor geluk mee gepaard. Bij sommigen verloopt alles vlekkeloos, anderen moeten meer geduld oefenen, the way of life zeker? Ik ben ook van mening trouwens dat adoptie uit het buitenland naar de toekomst niet zo evident meer zal zijn. De vraag naar een adoptiekindje is immers veel groter dan het aanbod ervan en de wachttijden blijven maar oplopen. Er zijn al nieuwe initiatieven in het leven geroepen zoals het instroombeheer. Dit moet toelaten om de wachttijd tussen de etappes van de procedure meer te spreiden in plaats van alles te verzamelen op het einde. Echter, de landen van herkomst staan niet stil en zoeken naar oplossingen in eigen land. Dus geen gemakkelijke kwestie. Wordt vervolgd!!!