Adoptiecolumn 19: Volg hier het verhaal van Nathalie die uit het buitenland adopteert

Nathalie (40) uit Waregem is een veertiger met een rijkgevuld leven. 8 jaar na het overlijden van haar grote liefde bouwt ze doelbewust verder aan een nieuw leven. Toen haar biologische klok begon te tikken besloot Nathalie in 2013 dat ze graag uit het buitenland een kind wilde adopteren. Op onze website deelt ze elke maand haar avontuur.

Lieve lezers, alweer een maand voorbij. Ik kan jullie al meteen vertellen dat het wel heel stil gebleven is aan het adoptiefront. Helaas heb ik jullie dan ook weinig nieuws te melden. En dat is jammer want de onzekerheid komt nu terug een beetje bovendrijven. Ik ga zeker nog niet panikeren hoor. We zijn immers nog maar juni hé maar de zenuwen komen toch wel al iets strakker gespannen te staan. En dan was er in de maand mei ook nog Moederdag. Ik schrijf het bewust met een hoofdletter want het is een prachtige dag waarop iedere mama het meer dan ooit verdient om eens extra in de bloemetjes gezet en verwend te worden. Ook al was het voor mij dit jaar dan nog niet, geven is zoveel leuker dan krijgen nietwaar? Ik heb immers op mijn beurt een pracht van een mama, een fantastische vrouw die dag in dag uit voor mij klaarstaat en onvoorwaardelijk bijspringt waar nodig, die de last van het leven en het verdriet meedraagt met mij, mij steunt en troost, het leven lichter en mooi probeert te maken, iedere dag opnieuw. Dat is nu een mama, dat is mijn mama en ik ben zo enorm trots op haar. Trots ook omdat zij de oma van mijn kind wordt en dan weet ik meteen dat ik mij geen zorgen moet maken, dat mijn kindje in de best mogelijke handen is en met iedere mogelijke zorg en ontzettend veel liefde zal omringd worden. Ik maak er dan ook een punt van om de dromen van mijn mama voor zover mogelijk in vervulling te laten gaan. En laat ons eerlijk zijn, is Moederdag daar nu dan niet het perfecte moment voor? Ik ben dan ook blij dat ik dit jaar een van die dromen heb kunnen realiseren. Als ik zag wat het deed met mama, hoe ze ongelooflijk genoot en dankbaar was, hoe ze straalde van geluk … daar wordt je hart toch alleen maar ontzettend warm van. Ik kan oprecht zeggen dat mama en ik een prachtige band hebben, twee handen op een buik, iets waar menige moeder-dochterrelatie alleen maar van kan dromen.  Ik hoop oprecht dat deze band mij ook te beurt kan vallen met mijn adoptiekindje en dat wij met mekaar diezelfde gehechtheid kunnen ontwikkelen. Want wat is er mooier dan de liefde tussen een moeder en haar kind? Je mama, dat is toch de persoon waar je steeds naar terug gaat met twijfels en angst, op zoek naar die goede raad die je enkel van haar aanneemt, de persoon die je in vertrouwen neemt. Dit eerbetoon is dus volledig terecht denk ik. En dus misschien … op een dag kunnen ook wij mekaars dromen waarmaken! Tot volgende maand !