Adoptiecolumn 2: volg hier het verhaal van Nathalie

Nathalie (39) uit Waregem is een dertiger met een rijkgevuld leven. 8 jaar na het overlijden van haar grote liefde bouwt ze doelbewust verder aan een nieuw leven. Toen haar biologische klok begon te tikken besloot Nathalie in 2013 dat ze graag uit het buitenland een kind wilde adopteren. Op onze website deelt ze vanaf nu elke maand haar avontuur.

Zondagavond. Ik installeer me voor de tv en zap wat over en weer tot mijn hart een klein sprongetje maakt bij de aankondiging van een programma op Vitaya, Met Open Armen (alleen de titel al). Iedere week wordt een Nederlands koppel in een adoptieprocedure gevolgd vanaf enkele maanden voor de matching tot na de aankomst van het kind. Ook ik wacht momenteel op de toewijzing van een kindje (en dat wachten is SLOPEND geloof me).

Ik zie dus meteen wat er mij allemaal te wachten staat. Het avontuur dat begint bij de reisvoorbereiding, de heftige emoties in het land van herkomst, maar vooral ook het immense geluk wanneer je je kindje in je armen kan sluiten. Ik kan er nu alleen nog maar van dromen.

Ik ben aanbeland in de eindfase maar die kan nog heel lang duren. Toegegeven, het is een loodzwaar proces (daar kom ik in een van de volgende columns nog op terug). Je moet niet alleen een informatiesessie en cursussen volgen die je moeten voorbereiden, maar het is ook een enorme papierwinkel. Documenten moeten worden ingevuld en bekrachtigd door diverse instanties. Daarnaast is het maatschappelijk onderzoek niet van de poes (logisch) en heeft de passage voor de rechtbank best wel indruk op me gemaakt. Maar bovenal is het een fantastisch verhaal om aan je kind mee te geven, een keuze die getuigt van zoveel moedergevoel, liefde, kracht en doorzettingsvermogen … Volgens mij althans. Dat kan een moeder-kind band alleen maar ten goede komen, toch?

De eindejaarsperiode is weer achter de rug, en het was waarschijnlijk mijn laatste kerst alleen zonder baby (duimen maar). Ik kijk er zo enorm naar uit! Het is ook allemaal zo spannend. Op een dag sta je ’s morgens op en ben je ’s avonds mama. Soms bekruipt mij een beetje de angst of ik het wel goed zal doen (herkenbaar bij de mama’s onder jullie?). Mijn gedachten dwalen verder af. Ik denk aan hoe het zou zijn om samen de kerstboom te versieren, samen met mijn kindje koortsachtig en last minute op zoek te gaan naar kerstcadeautjes (maar als mama ben ik tegen dan vast al beter voorbereid), mooie kleertjes voor hem of haar uit te zoeken voor het kerstdiner, samen gek te doen op leuke kerstliedjes, samen de koude winterse dagen te trotseren bij een wandeling en uren trots te kijken terwijl mijn toekomstige zoon of dochter aan het spelen is. Het wordt zo gezellig, dat weet ik nu al. Eén ding is zeker: ik wil een “coole” mama worden! Fijn 2017 iedereen!