Adoptiecolumn 21: volg hier het verhaal van Nathalie die uit het buitenland adopteert

Nathalie (40) uit Waregem is een veertiger met een rijkgevuld leven. 8 jaar na het overlijden van haar grote liefde bouwt ze doelbewust verder aan een nieuw leven. Toen haar biologische klok begon te tikken besloot Nathalie in 2013 dat ze graag uit het buitenland een kind wilde adopteren. Op onze website deelt ze vanaf nu elke maand haar avontuur.

Het is vakantie! Door de aanhoudende warme zomerzon verdwijnen automatisch ook een beetje de zorgen. Ik heb het slechte nieuws van de vorige keer ondertussen wat verteerd en weet dat ik niet anders kan dan me erbij neer te leggen en hoopvol uit te kijken naar de updates van het adoptiebureau die vanaf nu iedere maand zullen komen. En ja hoor, ik heb er eentje ontvangen en die was gelukkig niet al te negatief. In augustus zou er namelijk wat beweging komen. Het adoptiebureau heeft immers vernomen dat de opleiding van de rechters in Guinea over de nieuwe wetgeving dan zou opstarten. Het is niet veel maar het is iets. Zolang er evolutie is, is er hoop, zeg maar.

Door het lange wachten wordt het er voor mij niet eenvoudiger op om deze column iedere maand te schrijven. Ook in adoptieland is het vaak komkommertijd. Dus beste lezers, als jullie vragen hebben of zaken waar jullie toch wat meer wensen over te weten, shoot! Met alle plezier beantwoord ik die dan in een van mijn volgende columns. Ik kan mij voorstellen dat een aantal mensen met een soortgelijke keuze worstelen en hierover een aantal zaken nog onbeantwoord zien. Ik help jullie graag verder maar vergeet niet dat het hier om een zeer persoonlijke keuze gaat waarbij iedere betrokkene voor meer dan 200% achter dit engagement moet staan.

Ik moet toegeven dat ik het na de vorige keer knap lastig heb gehad. Ik moest een tegenslag helemaal in mijn eentje zien te verwerken. Ja, ook ik heb geworsteld, met mezelf, met mijn keuze, met de toekomst, met de onrechtvaardigheid van het leven. Waarom moet dit mij overkomen? Dat is nu eenmaal het leven. Ups en downs, het hoort er allemaal bij. Sterk zijn en dat is nu net wat een kandidaat-adoptieouder typeert denk ik. Sterkte, kracht, moed, doorzetting, ik ben er zeker van dat ik ze heb. Iedere vezel in mijn lijf heeft immers al kennisgemaakt met deze karaktertrekken. Ik blijf hopen op een positief verloop, hopen dat alles goed komt. Ergens blijft een mogelijke overstap naar een ander land door mijn hoofd spoken maar ook dat wordt weer afwachten dus schuif ik die gedachte voorlopig naar de achtergrond. Na regen komt zonneschijn althans volgens het spreekwoord. Op dit ogenblik zonneschijn in overvloed dus ga ik nog heel even (zorgeloos) genieten. Daarna zien we wel weer. Ik wens jullie alvast een zalig deugddoend verlof toe!!!