Adoptiecolumn 22: Volg hier het verhaal van Nathalie die uit het buitenland adopteert

Nathalie (40) uit Waregem is een veertiger met een rijkgevuld leven. 8 jaar na het overlijden van haar grote liefde bouwt ze doelbewust verder aan een nieuw leven. Toen haar biologische klok begon te tikken besloot Nathalie in 2013 dat ze graag uit het buitenland een kind wilde adopteren. Op onze website deelt ze vanaf nu elke maand haar avontuur.

Lieve vrienden, hoelang nog? Dat is de vraag die op ieders lippen brandt. Ik was woensdag op een heel gezellig feestje en had het laatste restje bubbels uit de fles. Eens blazen en een wens doen dus. Jullie kunnen het al raden zeker. Had ik soms maar een glazen bol maar sommige dingen weet je nu eenmaal beter niet op voorhand. Ondertussen ligt ook die mooie zomervakantie alweer achter ons en is het back to school time! Ik hoef er mij alvast nog geen zorgen over te maken. Jammer, ik kijk er echt wel naar uit om samen spulletjes te shoppen, naar alle verhalen te luisteren na de 1ste schooldag en goedbedoeld advies te geven.

Maar terug naar het feestje van vorige week. Mijn buurvrouw kondigde aan dat haar dochter zwanger is van het 2de kindje. Prachtig nieuws uiteraard maar vanbinnen slaakte ik een diepe zucht omdat ik gewoon ter plaatse blijf trappelen en dus vermoedelijk nog een hele tijd de enige zal zijn zonder kleine spruit. De maandelijkse update bracht maar weinig soelaas. Het was immers vakantieperiode en dus viel er weinig nieuws te rapen. In Guinea was de opleiding van de magistraten blijkbaar nog niet op gang gekomen maar een dag later kwam er een nieuwe mail. Het adoptiebureau had net die ochtend vernomen dat de cursus zou doorgaan van 17 tot 19 oktober dit jaar. Later dan gepland, dat wel, maar het feit dat er effectief een datum vastlag was al heel wat. Bovendien gaf het bureau te kennen dat de adopties daarna opnieuw van start zouden kunnen gaan. Ik verwacht niet dat het zo’n vaart zal lopen maar mijn gevoel zegt mij wel langzaam terug op de goede weg te komen.

Ondanks alle ellende, blijf ik er nog steeds op vertrouwen. Alles komt toch altijd goed, niet? Misschien ben ik volgend jaar wel een mama aan de schoolpoort, wie weet? Ondertussen heb ik in ieder geval een flinke puber in huis. Mijn hond is doof voor ieder commando van mijnentwege en zijn hormonen slaan volledig op hol. Hij ontdekt een waaier aan geuren en een compleet nieuwe wereld maakt zich van hem meester. Niets mee aan te vangen soms. Aan het baasje om zijn opvoeding ten allen tijde in stand te houden, om kordaat en streng op te treden en mijn onstuimige viervoeter in het gareel te houden. Maar bovenal, met veel liefde en een massa geduld kom je al heel ver. Een dikke knuffel kan immers wonderen doen!