Adoptiecolumn 3: volg hier het verhaal van Nathalie

Nathalie (39) uit Waregem is een dertiger met een rijkgevuld leven. 8 jaar na het overlijden van haar grote liefde bouwt ze doelbewust verder aan een nieuw leven. Toen haar biologische klok begon te tikken besloot Nathalie in 2013 dat ze graag uit het buitenland een kind wilde adopteren. Op onze website deelt ze vanaf nu elke maand haar avontuur.

Januari, de soldenmaand bij uitstek. Als fashionista pur sang ga ook ik graag op zoek naar het ultieme koopje en het perfecte afgeprijsde (designer)stuk dat mij doet veranderen in een prinses (of mij toch even dat gevoel moet geven). Traditiegetrouw is mijn mama de partner in crime. Dus op een zaterdag in een Vlaamse stad trekken wij vol enthousiasme de winkelstraten in. Het betreden van de eerste winkel gaat al meteen gepaard met een heleboel ‘waauws’, ‘oooooh kijk daar’, ‘toffe print’ en ‘wat een mooie kleur’. We kijken mekaar aan en pas dan dringt het stilaan tot me door: ik bevind me op de kinderafdeling. Mijn moedergevoel neemt de bovenhand.

Natuurlijk zal mijn kindje er op ieder moment fabuleus, koket en on trend uitzien, dus snel al even rondkijken kan zeker geen kwaad. Tot ik me realiseer dat ik in feite héél weinig weet. Meisje of jongen? Geen idee. Welke leeftijd? Euh … ik heb voor een kindje tussen de 0 en 3 jaar gekozen, maar dat is natuurlijk ruim hé. Kleertjes kopen zit er dus nog niet meteen in. Maar ik ga ervan uit dat de collectie bewonderen en alvast wat ideetjes opdoen zeker geen kwaad kan. Ik denk aan mijn popje ergens ver weg. Misschien moet hij of zij nog geboren worden? Wat en spannend avontuur is dit toch. Het lange wachten en de immense onzekerheid moet je er bijnemen, en het went nooit. Bij ieder telefoontje van een nummer dat niet meteen bekend is maakt mijn hart een sprongetje... gevolgd door een kleine teleurstelling als blijkt dat het weer niet het verlossende telefoontje is waarop ik gehoopt had. Ik weet dat de dag komt, maar wanneer?!

Ook mijn mama kijkt geweldig hard uit naar de dag waarop ze oma wordt en leeft enorm met me mee. Ze steunt me door dik en dun en ik heb een vermoeden dat haar kleinkind nogal verwend zal worden. Herkenbaar ;-). Ons geduld wordt enorm op de proef gesteld en dat is niet altijd eenvoudig om mee om te gaan. Gelukkig kunnen we ons optekken aan elkaar en aan de hechte band die we als familie hebben. Na een allerlaatste blik op de prachtige kinderkledij besluiten we te doen waarvoor we gekomen zijn … shoppen. Babyspulletjes worden het voorlopig nog niet. De babykamer is er dan al wel maar ook met de inrichting is het nog even wachten. Wat maakt het eigenlijk uit, jongen of meisje, baby of peuter, er wacht absoluut een warm nest.