Column Burn-Out: Dertig dagen zonder klagen

Doortje is 35, getrouwd met haar man en gelukkig met haar job achter de schermen bij een bank. Ze geniet van sport en spel, van vrienden en familie, van buitenzijn en dansen. Begin juli 2017 bereikt ze echter haar limiet. Doortje krijgt een burn-out en herstelt momenteel met vallen en opstaan. Haar verhaal volg je in deze column. 

burnout

Werken! Weinig mensen houden van dit woord. Ik vervloek het niet. Werken zorgt voor een inkomen. Is het dat?

Een job is meer dan een verdienste weet ik nu. Een job geeft structuur, zekerheid en sociale contacten. Een job stelt je in staat om iets te realiseren en dat is belangrijk voor je eigenwaarde. Tenminste als je realisaties aansluiten bij je eigen waarden. Ik ben halftijds aan de slag en word (meestal) vrolijk van mijn werkdagen. Mijn job uitoefenen maakt me completer.

Wat is er dan mis met werken? Is het de druk of het gebrek aan controle over je eigen tijd? Ligt het woordje “moeten” in de weg? We “moeten” met zijn allen werken.

Ik moet niets, helemaal niets. Ik wil veel. Ik wil heel veel. Ik wil zorgeloos kunnen rondfladderen. Ik wil genieten van mijn financiële zekerheid. Ik wil uit de band kunnen springen in het weekend. Ik wil tijdens de soldenperiode met een berg kleren thuiskomen omdat ik daar zin in heb, of omdat ik een leeg of opgebrand gevoel wil compenseren. Ik wil uit eten gaan en boeken kopen. Ik wil op reis  gaan waar en wanneer ik wil. Wil ik die uitspattingen? Of “moet” ik willen uitgeven van mezelf? Moet ik willen genieten omdat ik moet gaan werken? De wereld op zijn kop.

In de periode dat ik volledig thuis was, had ik tijd en geld. Toch ging ik niet winkelen. Ik ging niet graag wekelijks uit eten. Ik had geen nood aan drukdoenerij in het weekend.
In de periode dat ik volledig thuis was ben ik tot rust gekomen door niet veel te doen. Wel door te genieten van wat ik deed. Door kleine geluksgevertjes te ontdekken. Kleine bonusjes vinden, buiten in de natuur en binnen in mezelf. Grote bonussen door mijn echte vrienden te horen en te ontmoeten. Superbonussen door knuffels te geven en dankbaar te zijn.

Dat waren maanden van verplicht kiezen voor wie ik ben. Nu wil ik die keuzes verder zetten door bewust te kiezen voor een andere tijdsindeling. Waarbij ik ook van het werk geniet als het kan en ook op het werk door wil zetten als het moet. Waarbij ik kies om dagelijks tijd over te houden voor andere dingen. Waarbij ik blijf kiezen om mijn vrijetijdsagenda niet vol te steken met moeten opdraven op verplichtingen die me niet interesseren, met oeverloos surfen op het internet op zoek naar het beste koopje.

Dus geniet ik lekker dubbel en moet op die manier minder ruimte opgeven om te zeuren over dingen die ik niet graag doe. Dertig dagen zonder klagen gaat nu van start. Bij voorkeur nadat mijn ochtendhumeur verdronken is in een lekker kopje koffie.