Column Burn-out: Mezelf verwennen in onzekere tijden

Doortje is 35, getrouwd met haar man en gelukkig met haar job achter de schermen bij een bank. Ze geniet van sport en spel, van vrienden en familie, van buitenzijn en dansen. Begin juli 2017 bereikt ze echter haar limiet. Doortje krijgt een burn-out en herstelt momenteel met vallen en opstaan. Haar verhaal volg je in deze column. 

burnout

Ik kijk nog een laatste maal naar de golven en voel de wind in mijn haren. Ik zucht: dit is mijn laatste dag aan zee. Voor mij is deze uitstap een hele belevenis. Kan ik mezelf verzorgen met iets waar ik nood aan heb? Los van verwachtingen, los van verplichtingen, los van de angst die ik over mezelf heb doen neerdalen? Stap voor stap heb ik dit cadeau aan mezelf uitgekozen, ingepakt en zonder strik verzonden. Nu ben ik klaar om dit cadeau te openen. De inhoud bestaat uit drie dagen alleen zijn met de natuur in een rustige omgeving.

Hoewel mijn hele hoofdhuid al enige tijd jeukt van het verlangen naar een meerdaagse trip met mezelf, dacht geen haar op mijn hoofd aan de uitvoering ervan. De gedachte aan het overbruggen van de afstand was al goed voor een slapeloze nacht. Slapeloze nachten had ik  genoeg beleefd de afgelopen maanden en jaren. Vandaag, vier maanden na de botsing met het stopbord, vier maanden na een plotseling uitvallen van mijn kunnen, merk ik op dat mijn actieradius is uitgebreid. Eerst was mijn bed mijn enige veilige haven, vervolgens kon ik vrienden bij mij thuis ontmoeten. Hoewel die bezoekjes nooit lang duurden, putte ik er veel energie uit. Later kon ik zelf de auto instappen voor een korte rit waarheen mijn zin me voerde. Twee weken geleden maakte ik mijn eerste treinreis om een vriendin te bezoeken. Vandaag sta ik hier: in een fijne studio aan zee na een treinrit met mezelf en enkele drukke vakbondsmilitanten.

Ik, de ineengestorte en opgekrabbelde versie van zichzelf is in staat om te doen wat ze wilt. Ik kan nog niet alles. Nu niet, nooit meer niet. Voor mijn burn-out moest ik van mezelf alles kunnen. Nu heb ik niet de wens om terug te keren naar die zeer krachtige drijfveer die me jarenlang voortstuwde om te kunnen zijn wie ik niet ben.

De opgekrabbelde versie van Doortje kiest er niet meer voor om de hele dag bezig te zijn “omdat dat zo hoort als je op uitstap bent”. De opgekrabbelde versie wordt rustig wakker en geniet van enkele uren buitenlucht, tot ze voldaan is. Ze haalt zichzelf iets lekkers om te eten. Ze zorgt niet voor het eten van een ander, ze zorgt niet voor een luxemaaltijd, ze zorgt gewoon voor zichzelf. Ze heeft geen restaurant, noch een fles wijn nodig “want dat doe je op uitstap”. Neen, Doortje zet zich comfortabel in de zetel en geniet na van de golven, van de lucht- en lichtschakeringen die tijdens de wandeling haar voelsprieten raakten. Ze geniet van de rust, komt tot rust en gaat vervolgens pas opnieuw naar buiten.

Burn-out behandelen is meer dan rusten. Meer dan enkel je fysieke energie herwinnen. Burn-out behandelen is ook je ziel hervinden en toegeven aan de wensen van je eigen hart. Je niet enkel laten dicteren door je hoofd, door vastgeroeste overtuigingen over goed en overbodig, door beter en de beste zijn.

Ik ben niet tot hier gekomen volgens een strak plan. Ik ben niet gekomen vanuit de overtuiging dat mijn uitstap goed zou zijn voor mijn herstel. Ik heb gewoon gedaan wat mijn hart me ingaf. En ik heb ervan genoten. Ik geniet.