Column Burn-Out: Na de Burn-Out

Doortje is 35, getrouwd met haar man en gelukkig met haar job achter de schermen bij een bank. Ze geniet van sport en spel, van vrienden en familie, van buitenzijn en dansen. Begin juli 2017 bereikt ze echter haar limiet. Doortje krijgt een burn-out en herstelt momenteel met vallen en opstaan. Haar verhaal volg je in deze column. 

burnout

Ik broed al een tijd op een laatste column over mijn burn-out. De column wil niet komen. Excuseer: de perfécte column wil niet komen. Eentje die mensen met een burn-out moed kan inblazen, eentje die hun omgeving kan helpen en eentje waarin ik vertel dat helemaal in balans ben. Die tekst komt niet, die perfecte tekst bestaat niet, ik leef niet volledig in balans en zal dat vermoedelijk nooit meemaken.

Lees gerust verder, het gaat goed met me. Ik ben een jaar verder, werk terug volledig, slaap meestal goed en heb geen paniekaanvallen meer.
Ik heb heel bewuste keuzes gemaakt en voel me daar goed bij. Zo ben ik één dag in de week vrij en beëindig ik mijn werkdagen zonder mezelf te verwijten over wat er die dag niet gelukt is. Om vijf uur kijk ik uit naar andere aspecten van mijn leven. Kan ik nog even op de fiets kruipen, kan ik met echte aandacht een vriendin of mijn man zien of smijt ik me gewoon languit in de zetel?
Mijn vrije dagen zitten niet vol sociale en andere verplichtingen. Ik geniet dan van een boek, een ontdekkingstocht met mezelf in een onontgonnen wandelgebied (waarbij ik geleerd heb een kaart of gps en een flesje water mee te nemen) of een spontane babbel met de buurman. Ik laat de dag komen en nadien is mijn hoofd meestal helder.

Soms ook niet: er zijn dagen waarop ik me niet goed voel. Dagen waarop ik pieker, mijn gedachten honderd keer herkauw, verdrietig ben, mijn nachtrust onvoldoende is en ik me doodmoe voel. Ik haat die dagen, maar weet dat ertegen vechten geen soelaas biedt. Op piekerdagen ga ik wanhopig en gespannen op zoek naar een goed gevoel, tot ik ineens kan lachen met mezelf en stop met vechten en zoeken over hoe ik mijn situatie verbeteren kan. Soms voel ik me slecht, punt.

Dat ik deze column zo een twintig keer in gedachten en drie keer op papier heb geschreven, maar het nooit goed genoeg vond is duidelijk een piekergedachte die wijst op mijn drang naar goedkeuring en die me perfectionistisch doet gedragen. Het altijd beter willen doen, nooit tevreden zijn, altijd angstig op zoek naar goedkeuring die ik niet in mezelf vond heeft me letterlijk ziek gemaakt. Zelfs in perfectionisme lag mijn lat hoog. Tegenwoordig ben ik eerst boos en angstig als mijn leven een poos geen geluk kent tot ik ineens kan glim- of schaterlachen om mezelf om te aanvaarden dat ik lossen mag. Dat maakt het leven leuker en gelukkiger.

Na een jaar van schrijven en mezelf herwerken, los ik hier mijn verhaal aan jullie. Ik hoop dat andere mensen zich het afgelopen jaar konden herkennen in mijn gevoelens en enige waarde uit mijn teksten mochten halen. Ik heb er zelf veel aan gehad om mijn ervaringen, mijn zwaktes en moeilijke gevoelens te mogen delen met een groep lezers. Bedankt daarvoor, ik glimlach en geniet van de ondergaande zon op deze hete piekerdag. De komende jaren hoop ik aan mezelf te kunnen blijven werken, de tijd te nemen (de allerbelangrijkste tip !), mijn lat regelmatig op te nemen en weg te smijten. Ik hoop mezelf te laten leven op het ritme van mijn hart.