Column Burn-Out: schaamte

Doortje is 35, getrouwd met haar man en gelukkig met haar job achter de schermen bij een bank. Ze geniet van sport en spel, van vrienden en familie, van buitenzijn en dansen. Begin juli 2017 bereikt ze echter haar limiet. Doortje krijgt een burn-out en herstelt momenteel met vallen en opstaan. Haar verhaal volg je in deze column. 

burnout

Ik schaam me diep. Na maanden van herstel, ben ik nog steeds niet de persoon waarop je kan rekenen. Ik ben nog steeds snel vermoeid, trek me nog steeds graag terug, kan nog steeds geen voltijdse job aan.

Ik schaam me diep omdat anderen hier last van kunnen hebben. Als ik niet af en toe twee dagen alleen kan zijn, waarvan ik er eentje gebruik om uit te rusten van het werk en een de volgende om iets te doen wat ik leuk vind, dan ben ik weer een zeer vermoeid persoon met een zeer kort lontje. Tot ik een plaatje vond dat mijn humeur opkrikte:

Het is gewoon zo. Ik kan mezelf willen veranderen, maar moet dat echt wel? Het is vast en zeker leuker om me gewoon die nodige rust te gunnen. Daar word ik een beter en een aangenamer mens van. De periodes die ik deel met anderen, daar kan ik echt van genieten. En met echt, bedoel ik: met volle goesting. Rust ik niet, dan heeft noch de ander, noch ikzelf veel meerwaarde aan het contact. Schaamte één is gecoverd. Hoewel ik dat vandaag niet zo voelen kan, want het is een week geleden sinds ik nog alleen was. Mag ik nu lekker grumpy zijn van mezelf ?

Verder ben ik nog steeds snel vermoeid. Eigenlijk sluit deze schaamte aan bij de voorgaande beperking. Als ik meer van mezelf vraag dan ik dragen kan, dan word ik vermoeid. In gezelschap zijn van een ander of in gezelschap zijn van je eigen gedachten is vermoeiend. Een hele dag werken is vermoeiend. Na twee dagen rust, ben ik normaal gezien weer mezelf.

Tot slot kan ik nog geen voltijdse job aan. En toch heb ik gisteren, op mijn vrije dag, stiekem gewerkt. Ik wil iets kunnen betekenen op professioneel gebied. Dat geeft me eigenwaarde. Maar eigenlijk heb ik op dit moment genoeg aan een halftijdse job en moet ik mijn eigenwaarde niet noodzakelijk uit mijn job willen halen. Ik probeer dat, omdat ik me vergelijk met anderen. En daaruit ontstaat schaamte: ik ben anders. Ben ik anders?

Schaamte, het dient nergens toe, maar het loert altijd om de hoek. Ik wil normaal zijn. Ik ben bang iemand te kwetsen, ik ben bang niet goed genoeg te zijn. Maar ik ben nog banger om een echte terugval mee te maken. Dus ik probeer te berusten en geniet vandaag van een hele dag met mezelf.