Gezocht: meer begrip, minder oordeel

doorLynn Guillaumeop 12/12/2016

‘Een op de tien ouders kampt met een parentale burn-out’, las ik onlangs. Slik.
Helemaal opgebrand voel ik me (gelukkig) niet, maar makkelijk vind ik het moederschap evenmin. Blijkbaar ben ik niet de enige. Volgens een opiniestuk in De Morgen vinden we onze kinderen ons kostbaarste goed, maar ontbreekt het ons ‘s morgens aan tijd en ’s avonds aan energie om naar hun verhalen te luisteren. Alweer nagels met koppen.
Want eerlijk? Als ik ’s avonds thuiskom tel ik vaak de minuten af naar het moment waarop mijn jongens in bed liggen.

Gezellig gaat het er op een doordeweekse weekavond nu eenmaal niet aan toe. Ongeveer een uur heb ik om mijn zonen (5 en 7) klaar te stomen voor het slapengaan. Aan een rotvaart help ik bij het huiswerk terwijl ik een stuk vlees in de pan gooi. Tussendoor steek ik de was in, moet de vaatwasser geledigd worden en vuur ik de gebruikelijke commando’s af: ‘stop met je broer pijn te doen’, ‘eet je bord leeg’, ‘zit stil op je stoel’, ‘voetballen doe je buiten’… Gelukkig is er wijn.

En gelukkig ben ik niet het type dat haar moedertalenten snel in vraag stelt. Maar toch knaagt het weleens:
• Als ik na het werk een vriendin opbel om het fileleed te verzachten, maar bot vang omdat ze samen met haar gezin al aan tafel zit (en ik drie bereide maaltijden bij heb).
• Als een andere vriendin me vertelt dat ze dit weekend met haar kinderen kerstdecoratie in hockeythema (I kid you not) gaat bakken, terwijl ik op een dagje zetelhangen had gehoopt (terwijl de kinderen elkaar - het liefst rustig - bezighouden).
• Als mijn moeder verkondigt ‘dat hij misschien beter niet zoveel naar de nabewaking zou gaan’, wanneer ik haar mijn zorgen deel over de oudste, die het de laatste tijd wat bont maakt op school.
• Als ik toch eens aan de schoolpoort sta en daar de vreemde eend in de bijt ben.
• Als ik liever een dag vrij neem om te gaan shoppen dan voor een pedagogische studiedag (en daarmee enkel onbegrijpende blikken oogst).

Op die momenten lukt het me niet om dat vervelende stemmetje in mijn hoofd het zwijgen op te leggen. Niet fijn, maar wellicht een peulschil in vergelijking met wat ouders met een échte parentale burn-out voelen.
Maar als tien procent van de ouders fysiek en emotioneel uitgeput zijn en denken dat ze falen in hun ouderrol, waarom hoor ik daar dan in het echte leven bitter weinig over? Nu een fysieke én mentale burn-out eindelijk geen taboe meer is, wordt het misschien tijd om toe te geven dat opvoeden verdomd hard werken is. Niet altijd makkelijk, en al zeker niet altijd leuk. Geweldig voor ouders die het ouderschap a walk in the park vinden, maar laat dat ajb niet de norm zijn. En misschien moeten we ook maar eens stoppen met elkaar steeds weer proberen te overtroeven op vlak van ouderskills. Wat milder zijn voor collega-mama’s in plaats van meteen met onze mening en ‘goedbedoeld’ advies op te draven. Of ben ik de enige die vaker advies krijgt dan vraagt? Meer begrip, minder oordeel. We zitten allemaal in het zelfde schuitje, toch? En zwier in plaats van het zoveelste perfecte plaatje eens een foto van je bloed, zweet en tranen die eraan vooraf gingen online. Wedden dat we daar met z’n allen vrolijker van worden?