Mamablog: gevoelig zieltje

doorVeerle Maesop 24/11/2017

Elke week gunnen onze redactrices je op vrijdag een inkijk in hun leven zoals het is, mét kinderen. Vandaag is het de beurt aan hoofdredactrice Veerle. Zij is mama van twee dochters: Ona (13) en Mare (10).

Drama tijdens het avondeten. De jongste dochter die daarnet nog vrolijk taterend naast me in de keuken stond, zit als bevroren naast me aan tafel. Ik speur haar bord af naar wat het probleem kan zijn. Ligt er iets pikants op? Iets dat ze echt niet lust? Tweemaal negatief. ‘Was er iets op school dat niet leuk was?’, gooi ik het over een andere boeg. ‘Ik kan het echt niet zeggen’, wringt ze er met veel drama in haar stem uit. Op mijn vraag om het toch maar te proberen, blijft het stil. Tot de oudste dochter plots uitroept:  ‘Het is mijn schuld.’ Ik kijk haar vragend aan. Dochterlief heeft nogal snel de neiging om de schuld op zich te nemen en ik zie aan de blik van de jongste dat er van enige ruzie of woordenwisseling de voorbije uren alvast geen sprake geweest is. ‘Ik heb op internet een filmpje gezien over dierenmishandeling in slachthuizen’, zegt ze dan. ‘En ik heb het Mare ook getoond.’

De tranen die ik daarnet al achter de ogen van de jongste zag prikken stromen intussen over haar wangen. De blik die ze op haar blinde vink richt – normaal één van haar favorieten – bevestigt dat haar zus het bij het juiste eind heeft.

‘Dan begrijp ik wat het probleem is en hoef jij vandaag je vlees niet op te eten,’ hoor ik mezelf zeggen. Even verwacht ik dat ze zal antwoorden dat ze nooit meer vlees wil eten, maar die boodschap blijft uit. Uiteraard zou ik het geen probleem vinden mocht een van de kinderen vegetariër willen worden. Waarom zou ik? Maar dan moet het wel op een gezonde manier. We zetten weliswaar geregeld een vegetarisch gerecht op het menu, als ik het jaar rond voor elke maaltijd een vegetarisch alternatief wil voorzien, dan zal ik mijn arsenaal vegetarische recepten toch nog aanzienlijk moeten uitbreiden. Die avond ga ik op internet alvast op zoek naar een paar lekkere. Je weet maar nooit. Maar als ik haar de volgende dag zie smullen van haar bord spaghetti bolognese, dan weet ik dat dat vegetarisme nog niet voor morgen zal zijn. Maar ik neem me voor me toch nog maar wat verder te verdiepen in de vegetarische keuken, want als ik me de intrieste blik in haar ogen weer voor de geest haal, dan besef ik dat de kans reëel is dat dochterlief vroeg of laat alsnog vegetariër wordt.