Mamablog: Gocart

doorValérie Wautersop 13/05/2018

Elke week gunnen onze redactrices je op vrijdag een inkijk in hun leven zoals het is, mét kinderen. Vandaag bijt redactrice Valérie (32) de spits af. Zij is mama van twee jongens: Alexander (4) en Thibeau (1,5).

‘Komkom’, zei mijn mama ‘de kleinste mag ook een gocart uitkiezen’. En ik zuchtte. Diep. Omdat ik op voorhand wist hoe dit zou aflopen.

Laat ik beginnen met de situatie even te schetsen. De kinderen (4 en 1,5) waren al drie dagen aan zee met oma & opa, en ik kwam de laatste dag ook nog even langsgewaaid. Om de vakantie in schoonheid af te sluiten waagden we ons die avond met z’n allen aan een wandeling over de zeedijk, waarbij de oudste ein-de-lijk het langverwachte ritje in de politietrapwagen mocht maken. De kleinste zat er in de buggy bij en keek er –tamelijk beteuterd- naar.

‘Komkom’, zei mijn mama dus en ze hevelde mijn tiny terror over van de buggy naar een minipaardje. Kindlief leek bijzonder is zijn nopjes, maar ik zag de bui al hangen. Als er iets is wat je over de jongste moet weten, is het dat ‘even lekker rustig doen’ niet in zijn woordenboek staat. Waar je het bestaan van de oudste zoon bij momenten amper opmerkt, gaat een passage van Thibeau nooit zonder slag of stoot (en ja, dat mag je tamelijk letterlijk nemen) voorbij.

 Het begon goed, en even hoopte ik dat mijn vrees ongegrond was. Dat kindlief het voor 1 keer wel eens lekker rustig aan zou doen, en zich ongestoord zou laten verderduwen op het paardje. Niet dus. Een half uurtje zweet (van ons), tranen (van het kind) en geschreeuw (van beide partijen) later zat zowat iedereen op z’n paard, behalve de jongste. Die zat met een brede lach op z’n gezicht in de politiewagen van de oudste, die op zijn beurt ietwat beteuterd op een veel te klein paardje werd voortgeduwd.

 ‘Komkom’, zei ik, ‘zullen we dan de volgende keer gewoon naar mij luisteren?’ En mijn mama zuchtte. Diep. Blij dat het achter de rug was.