Waarom ik weer gewoon ga genieten aan tafel

doorLieve Claeysop 13/12/2016

Een boterham met kaas. Het is iets waar je me echt op elk moment van de dag blij mee kan maken. Of beter: dat was het. Want tegenwoordig voel ik me schuldig als ik er mijn tanden in zet. Want dan ben ik niet goed bezig, toch?

Dat ik tegenwoordig zo in de war ben als het op eten aankomt, is eigenlijk mijn eigen schuld. Want voedingshypes, ik doe er graag aan mee. Zeker als ze beloven dat ik voortaan zonder veel moeite slank kan zijn en blijven. En zo komt het dat ik nu al een paar jaar standaard met havermout ontbijt, dat de bakker maar weinig meer aan mij verdient, ik nog zelden aardappelen of pasta klaarmaak en Pascale Naessens mijn boekenkast domineert – ze leerde me zowaar genieten van koken! Ik voel me ook helemaal prima bij die keuzes, tót ik er een keer van afwijk.

Want als ik dan toch nog eens een broodje eet of als ik mij laat verleiden door een dampend bord met stoemp en worst – dat hóórt toch bij de winter? – dan krijg ik al snel het gevoel dat ik aan het zondigen ben, iets wat me vroeger alleen in de frituur of met een zak chips in de hand overviel. En ik merk in mijn omgeving dat ik lang niet de enige ben die daarmee worstelt.

Dus heb ik een voorstel: laten we voortaan vooral eten wat we lekker vinden – met gezond verstand en mate uiteraard – en waar we ons goed bij voelen, of dat nu quinoa, kip met appelmoes of een slaatje is, en elkaar daar vooral niet op beoordelen. Want zoveel bronnen, zoveel adviezen, en in elk schuilt er zeker waarheid. We mogen er alleen niet te ver in doorslaan, zodat eten ook nog gewoon genieten kan zijn, zonder schuldgevoel. En nu ga ik een boterham smeren.