Verzoend met mijn lijf: Eline had tubulaire borsten en liet haar implantaten verwijderen: "Het is jammer dat ik me op mijn 19de liet leiden door foute info"

doorRedactieop 23/11/2021

Elke maand zetten we een lezeres in de schijnwerpers die na een moeilijke periode vrede nam met haar lichaam. Vandaag vertelt Eline haar verhaal. Zij had tubulaire borsten, maar liet haar implantaten verwijderen en een reconstructie uitvoeren met eigen weefsel.

Tijdens mijn tienerjaren voelde ik me heel onzeker over mijn borsten. De vorm leek me onnatuurlijk, eerder puntig. Zowel mijn mama als mijn toenmalige vriend vonden dat ik overdreef, maar op mijn 19de ben ik toch op onderzoek uitgegaan. Ik consulteerde een aantal plastisch chirurgen, die bevestigden dat ik ‘tubulaire’ borsten had, een tamelijk onbekende, aangeboren aandoening die gekenmerkt wordt door onderontwikkeld borstweefsel. Ik was opgelucht dat ik geloofd werd en dat er een oplossing was. Ik was ervan overtuigd dat ik na een correctie beter in mijn vel zou zitten. Er werd aangeraden om te werken met druppelvormige silicone-implantaten. Ze zouden levenslang meegaan en de vorm van mijn borsten aanzienlijk verbeteren. Na de operatie was ik niet tevreden. Ik had plots een E-cup, wat zogezegd noodzakelijk was om mijn afwijking te corrigeren. Omdat de vorm nog altijd niet in orde was, onderging ik een tweede operatie. Mijn tepelhof werd verkleind via een draad, zodat er meer spanning op de borst stond en ze mooier rond werd. Dat lukte even, maar al gauw bleek de ‘onoplosbare’ draad gesprongen en ging ik terug naar af.

Een derde operatie was noodzakelijk, maar mijn onzekerheid werd niet weggenomen, integendeel. Ik zat met te grote borsten én extra littekens. De implantaten hadden nooit het verhoopte effect, maar toch duurde het acht jaar voor ik besliste om ze te laten verwijderen. In afwachting van een consultatie bij een specialist in het UZ Gent voelde ik in mijn borst plots een bolletje dat in en uit het implantaat bewoog. Volgens de plastisch chirurg was het een normale rimpel op het implantaat. Ik vond het vreemd en zorgwekkend.

Prof. Blondeel, gespecialiseerd in reconstructies, was de eerste die me vertelde dat een correctie met eigen weefsel mogelijk was én dat tubulaire borsten een medisch probleem zijn dat erkend wordt door het ziekenfonds. Dus niet het luxeprobleem waarvoor de plastisch chirurg mij in het verleden veel geld had laten betalen. In september 2020 ging ik onder het mes. Mijn borsten werden opgevuld met buikvet. Toen ik onlangs op controle ging, bleken zowel de professor als ikzelf heel tevreden met het resultaat. Na de operatie had prof. Blondeel de implantaten op mijn vraag bewaard. Het was serieus schrikken! De zogezegd levenslang meegaande implantaten waren beschadigd. Ze vertoonden scheurtjes en er waren stukjes verdwenen. Ongetwijfeld zijn er dus siliconedeeltjes in mijn lichaam terechtgekomen. Door artsen wordt het vaak weggelachen, maar ik ken vrouwen die letterlijk ziek werden van hun implantaten. Ik zou daarom graag benadrukken dat tubulaire borsten verholpen kunnen worden zónder silicone, en dat dames die tóch voor implantaten kiezen het best regelmatig op controle kunnen gaan. Ik ben nu echt tevreden met mijn lichaam. De B-cup die ik dankzij de professor gekregen heb, past perfect bij mij. Ik voel me gezonder, beter in mijn vel. Het klinkt misschien gek, maar het lijkt alsof de implantaten mij altijd belemmerd hebben om voluit te ademen. Ondanks de littekens voel ik me sexy en mooi. Een eventuele nieuwe partner zal ik eerlijk vertellen over mijn borsten, maar ik laat me niet belemmeren door de littekens. Ik durf mezelf te tonen, ook met het licht aan. Toch is het jammer dat ik me op mijn 19de liet leiden door foute info. Ik had mezelf veel leed kunnen besparen.