Verzoend met mijn lijf: Kelly's ziekte inspireerde haar om een eigen ondergoedlijn op de markt te brengen

doorRedactieop 08/11/2021

Elke maand zetten we een lezeres in de schijnwerpers die na een moeilijke periode vrede nam met haar lichaam.

Naam: Kelly Leeftijd: 34 Woonplaats: Oudsbergen Relatiestatus: samenwonend, mama van Matties (9) en Audrey (6) Hobby: judo Werksituatie: zaakvoerster van Bellawear

Als 16-jarige stortte ik op school in elkaar. Na maanden van pijn, darmkrampen en acute diarree- aanvallen, was mijn lichaam uitgeput. Onze huisdokter hield al die tijd vol dat ik wat stress had, maar de colonoscopie in het ziekenhuis wees uit dat ik aan crohn lijd, een chronische ziekte van het spijsverteringsstelsel. Artsen probeerden allerlei behandelingen om de ziekte te stabiliseren. Helaas bleek ik therapieresistent: óf de medicatie sloeg niet aan óf ik reageerde allergisch. In 2005 werd een ziek stuk dikke darm weggehaald, maar ook daarmee was ik niet blijvend geholpen. Ik lag constant in het ziekenhuis, mijn dikke darm zat vol aften, kloven en fistels. Omdat de ziekte bleef woekeren, stelde de arts op mijn 24ste een tijdelijke stoma voor. Ik werd er boos van! Een stoma leek me iets voor oude mensen, terwijl ik in de fleur van mijn leven zou moeten zijn. Op aan- raden van de dokter ging ik praten met een jonge lotgenote. Zij deed er heel gewoontjes over. Toch bleef ik me nog een tijdje tegen het idee verzetten. Misschien kwam er plots nog een nieuwe therapie die wel aansloeg? Pas toen ik tijdens het kerstfeest voor de zoveelste keer huilend van de pijn op de wc zat, heb ik beslist om me te laten opereren. Eerst probeerde ik een tijdelijke stoma, maar er kwamen complicaties. Uiteindelijk werden mijn dikke darm, endeldarm, sluitspier en een stuk van de dunne darm verwijderd en kreeg ik in 2011 een definitieve stoma. In het begin vond ik het vies om de stoma aan te raken. Nu is het een routine geworden om het zakje te verzorgen en ledigen. Helaas heerst er veel onwetendheid over stoma’s. Het gebied onder de navel blijft taboe. Ik ben zelf open over mijn ziekte en ga vaak praten op scholen. Ook voor mijn kinderen heb ik het nooit verborgen. Zo zei mijn dochter vroeger steevast: jongens hebben een piemel, meisjes een zakje. (lacht) Het nadeel van een stoma is dat hij aan de buitenkant hangt. Ik droeg eerst losse kleding om het te verbergen, maar dat is mijn stijl niet. Toen ik zocht naar gepast ondergoed, bleek er weinig tot geen aanbod te zijn. Ik begon zelf te experimenteren met stoffen en pasvormen en richtte Bellawear op. Mijn bedrijf is gespecialiseerd in ondergoed dat een stoma ondersteunt en/of beschermt. Daarnaast is Bellawear uitgegroeid tot een community. We hebben een besloten Facebookgroep waarin we elkaar steunen en tips uitwisselen.’

‘Dankzij de stoma is mijn leven genormaliseerd. Ik kan in een skilift zitten, ik kan feesten, ik hoef me niet meer continu af te vragen of er wel een wc in de buurt is. Eigenlijk is mijn leven pas écht begonnen sinds ik mijn stoma heb. De buikpijn is weg en ik heb mijn sociaal isolement kunnen doorbreken. Ik ben mijn ‘zakje’ heel dankbaar. Mocht ik eerder geweten hebben wat ik nu weet, dan had ik er al veel vroeger voor gekozen!’

‘Niet dat ik nu van alle miserie verlost ben. De ziekte van Crohn is ongeneeslijk en kan heel het spijsverteringsstelsel aantasten, zoals die keer dat ik vijftig aften in mijn mond had. Ik ben sinds 2011 nog verschillende keren in het ziekenhuis beland. Maar ik leef van dag tot dag en wil niet doemdenken. Vandaag ga ik voor jullie op de foto, morgen kan ik in de kliniek liggen. Vooral voor mijn kinderen is dat lastig, omdat ze me dan wéér moeten missen. Uiteraard zal ik nog wenen of vloeken, maar na 28 operaties weet ik hoe ik mentaal moet omgaan met ziek zijn.’

Meer info: bellawear.be