Annelien (29) moest tot drie keer toe een zwangerschap afbreken. “Je crasht van de hoogste wolk tegen de grond”

doorRedactieop 01/10/2021

Eva Mouton richtte ‘de Buskesclub’ op, een club die vrouwen met een onvervulde kinderwens wil verenigen. Zoals Annelien (29). Al van kinds af aan wilde ze graag mama worden, maar telkens gaat het mis. Tot driemaal toe al. De laatste keer heeft ze zelf een hartverscheurende beslissing moeten nemen: een zwangerschapsonderbreking op dertig weken. “Het is onwezenlijk om babykleertjes te moeten kopen voor de geboorte- en sterfdag van je eigen kind dat je op dat moment nog volop voelt bewegen.”

‘‘En, hoe zal hij heten?’, vroeg de vroedvrouw zacht. Ik was zonet bevallen van mijn zoontje en ik kreeg zijn naam amper over mijn lippen. Het uitspreken ervan maakte de geboorte én het verlies van Artuur erg tastbaar. Onomkeerbaar ook.”

“Ik was zeventien weken lang zwanger geweest en vorig jaar in mei is Artuur stil geboren, te midden van de eerste lockdown. Weinig mensen wisten dat we een kindje verwachtten, nauwelijks iemand had me zwanger gezien. Maar het is wel degelijk gebeurd. Datgene wat zo onwezenlijk lijkt, is ons zelfs meerdere keren overkomen. Je crasht van de hoogste wolk heel hard tegen de grond en je kan nooit meer terug naar hoe het ooit was. Alsof een deel van je onbezorgdheid mee gestorven is.”

“Wanneer er mij in een vriendenboekje werd gevraagd naar wat ik later wilde worden, dan schreef ik: mama. Koen en ik zijn elf jaar samen en we hebben altijd geweten dat we kindjes wilden. Maar we wilden eerst trouwen, het volgens het boekje doen. We hadden elkaar nog maar net het ja-woord gegeven of het was al raak. Het geluk lachte ons toe. Op geen enkel moment hadden we gedacht dat er iets mis zou kunnen zijn. Maar vanaf het eerste bezoek aan de gynaecoloog liep er niets nog volgens het boekje. Er was geen hartslag, geen groeiend vruchtje. Onze wereld stond stil.” 

“Wanneer je na negen weken een miskraam krijgt, dan word je verondersteld om verder te gaan met je leven, alsof er niets is gebeurd. Terwijl die gebeurtenis traumatisch was en terwijl ik bij de eerste positieve zwangerschapstest al namen aan het bedenken was en de kinderkamer in mijn hoofd al had ingericht. Je crasht van de hoogste wolk hard tegen de grond en je kan nooit meer terug naar hoe het ooit was. Alsof een deel van je onbezorgdheid mee gestorven is.”

“Wekenlang heb ik stiekem in mijn auto gehuild, onderweg naar het werk en terug naar huis. Ik heb hulp gezocht maar de wachttijd bij de psycholoog bedroeg zes weken. Op het moment dat ik eindelijk mocht gaan, was ik opnieuw zwanger.”

De mooiste voetjes

“Het kloppende hartje van Artuur was het mooiste geluid dat we ooit hadden gehoord. En na de magische twaalf weken-grens durfden we voorzichtig te plannen en te dromen. Tot het noodlot weer toesloeg. Na zestien weken zwangerschap zag de dokter dat het hoofdje van Artuur te groot was, en zijn buik te klein. Het was niet goed. Er was zoveel boosheid, ongeloof, verdriet.” 

“Onderzoek wees uit dat Artuur triploïdie had, een zeldzame chromosoomafwijking, waardoor hij niet lang te leven had. En dus werd de zwangerschap afgebroken. De ene dag had ik hem nog zien dansen op de echo, een week nadien werd dat trotse gevoel overspoeld door een intens verdriet. Ze hadden ons verteld dat Artuur bij zijn geboorte ‘anders’ zou zijn: een waterhoofd, klompvoetjes. Koen wilde hem liever niet zien. Ik moest hem zien. Na de bevalling heb ik mijn baby in mijn armen genomen en heb ik nauwkeurig beschreven hoe mooi hij was, terwijl mijn man iets verderop in de kamer zat. (stil). Artuur had helemaal geen klompvoetjes. Ik vond net dat hij hele mooie voetjes had ... Koen is toen toch naar zijn voetjes komen kijken en met die voetjes in mijn handen hebben we afscheid genomen.”

Moederziel alleen

“Het was de komst van nieuw leven dat ons door die periode gesleurd heeft. Derde keer goede keer. Pas na de controle op zestien weken durfden we aan onze omgeving vertellen dat we opnieuw in verwachting waren. Ik kon het overigens niet meer verstoppen. Ik wilde het niet meer verstoppen. Ik was zo fier op mijn buik.”

Bij de daaropvolgende echo bleek Emiel slechts één nier te hebben, iets wat blijkbaar vaker voorkomt. We werden gerustgesteld. Maar een maand later - op 24 weken - zag de dokter dat die nier zich niet normaal ontwikkelde. Vanaf toen zaten we op een rollercoaster: onderzoek na onderzoek, punctie na punctie, er volgde zelfs een operatie door mijn buik heen. Tot er op 28 weken werd vastgesteld dat de nier niet functioneerde, waardoor ik amper vruchtwater had en Emiel zijn longen niet meer konden groeien.” 

“Wilden we doorzetten met deze zwangerschap, dan zou dat betekenen dat Emiel na de geboorte geen nieren zou hebben én slecht functionerende longen. Hij zou zijn hele leven medicatie moeten krijgen, dialyse, transplantaties ... Elke kleine verkoudheid kon fataal zijn. Zo’n beslissing moeten nemen, terwijl je elke dag je baby voelt stampen in je buik, dat is vreselijk. De dag dat ik het nieuws kreeg, was ik bovendien alleen in het ziekenhuis. Ik zal nooit vergeten hoe een onbekende jonge vrouw me toen heeft getroost, mij een glaasje water heeft gebracht en me een zakdoek heeft aangereikt. Voor haar misschien een klein gebaar, maar voor mij betekende het veel. Ik had haar graag bedankt ...”

“Ik ben na 30 weken zwangerschap, in januari bevallen van onze tweede zoon: Emiel. Ik heb Emiel tot op het laatste moment in mijn buik gevoeld, tot ze zijn hartje voorgoed hebben stilgelegd. Opnieuw was ik een sterrenmama geworden. Het is onwezenlijk om babykleertjes te moeten kopen voor de geboorte- en sterfdag van je eigen kind dat je op dat moment nog volop voelt bewegen. Het is loodzwaar om even later thuis te komen met lege handen en een lege buik. In een huis waar de kinderkamer klaarstaat. Emiel moest nog een week in het ziekenhuis blijven, voor een autopsie, vooraleer de begrafenisondernemer hem zou komen ophalen. Het voelde niet juist: dat wij thuis waren en onze zoon 125 kilometer verderop lag. Ik hoopte dat ze hem zijn kleertjes hadden aangehouden. Ik hoopte dat hij zijn mutsje nog aan had. Ik wilde zo graag dat hij het warm had ...”

“We hebben tot driemaal toe een slecht lot getrokken. Het had blijkbaar iedereen kunnen overkomen. Er is geen reden om te denken dat het de volgende keer niet zou lukken. Maar dàt geloof ik pas wanneer er een gezonde baby in mijn armen ligt.”

Gedeeld verdriet

“Ondertussen zijn we vijf maanden verder. Ik heb het nog vaak erg moeilijk: op de due dates van mijn kinderen, wanneer anderen hun bolle buikjes tonen, wanneer jonge mama’s klagen over hoe zwaar het allemaal is ... Dankzij organisaties zoals vzw De Stilte Omarmd, die onder meer voor rouwbegeleiding zorgen, en dankzij de Buskesclub voel ik me minder alleen. Er zijn zoveel vrouwen met een gelijkaardig verhaal, met hetzelfde verdriet. Het is belangrijk dat wij ons over de schaamte heen zetten, ons verhaal vertellen, elkaar steunen. Wij mama’s onder elkaar.”