Kim (37) liet haar borstimplantaten verwijderen omdat ze haar ziek maakten: "Het leek alsof ik constant met mijn lichaam worstelde"

doorRedactieop 20/09/2021

Na vier ingrepen in vijf jaar tijd en een heleboel ongemakken was voor Kim de maat vol. Ze ruilde haar D-cup opnieuw in voor een natuurlijke A-cup en voelt zich eindelijk weer goed in haar vel. Nu wil ze het taboe rond BII (borstimplantatenziekte) doorbreken.

‘Ik voel mij nu veel vrouwelijker en sexyer dan toen ik nog een D-cup had. Het is ironisch dat ik dat gevoel wilde opwekken met een borstvergroting, maar dat ik het pas echt voelde toen de implantaten er weer uitgehaald werden. Gek genoeg ben ik eigenlijk altijd tevreden geweest met mijn kleine borsten. Ze waren in proportie met mijn slanke lichaam. Maar zoals iedere vrouw had ook ik mijn onzekerheden, en die werden gevoed toen ik samen met mijn vriend in Monaco ging wonen, hét paradijs van de plastische chirurgie.

Een bezoekje aan de plastisch chirurg is er even normaal als een controle bij de tandarts. Door de confrontatie met al die perfectie begon ik steeds meer aan mijn lichaam te twijfelen. Ik wilde vooral meer vrouwelijke vormen, en dacht dat plastische chirurgie de oplossing zou zijn. Als iets zo genormaliseerd wordt, vallen alle taboes weg, dus ik besliste advies in te winnen bij een plastisch chirurg. Daar werd ik met open armen ontvangen.

Hij verzekerde mij ervan dat een borstvergroting een kleine en veilige ingreep is – ook al zouden mijn borstspieren van mijn ribben getrokken worden om de implantaten te plaatsen – en dat ik de dag na de operatie al weer op restaurant zou kunnen gaan. Hij benadrukte de levenslange garantie van implantaten en vertelde mij hoe tevreden al zijn patiënten na afloop waren, en hoe hun leven voorgoed veranderd was. Bovendien stelde hij mij gerust door de mededeling dat al die vrouwen tien tot twintig jaar probleemloos rondliepen voordat de implantaten vervangen moesten worden. Ik ben normaal geen goedgelovig persoon, maar van een arts verwacht je dat hij de waarheid spreekt, dus de ingreep leek mij een kleine prijs voor meer zelfvertrouwen en vrouwelijkheid. Ondertussen weet ik wel beter, en besef ik dat plastische chirurgie vooral een million-dollar business is, waar geld verdienen primeert boven gezondheid.’

Niet meer mezelf

‘De eerste weken na de ingreep was ik best blij met het ­resultaat, al duurde het wel even voor de implantaten echt op hun plaats zaten. Maar na een tijdje begon ik te merken dat mijn kleren mooier pasten. Ook mijn toenmalige vriend was heel enthousiast over mijn nieuwe borsten. De problemen begonnen heel geleidelijk, en eerst associeerde ik de signalen die mijn lichaam me gaf nog niet met de borstvergroting. Omdat een van de implantaten niet op de juiste plek zat, moest ik zes maanden na de eerste ingreep opnieuw onder het mes. Daarna begon ik me stilaan slechter te voelen. Ik voelde me steeds vaker moe en futloos, ik had alsmaar minder energie en ik liep rond met een permanente mist in mijn hoofd waardoor ik me niet meer goed kon concentreren. Ik kreeg ook last van slapeloosheid en gemoedsschommelingen, hartkloppingen, een oppervlakkige ademhaling, haaruitval en een doffe huid, stuk voor stuk symptomen die de dokters niet konden verklaren. Het ergste vond ik dat ik gewoon mezelf niet meer was. Het leek alsof ik constant met mijn eigen lichaam aan het worstelen was, ook al leefde ik heel gezond. De artsen kwamen niet verder dan dat mijn klachten stressgerelateerd zouden zijn, maar ik voelde dat er meer aan de hand was. Intussen had ik de oorspronkelijke implantaten laten vervangen door een nieuw paar dat qua vorm beter bij mijn lichaam paste, maar ook daarbij was een tweede ingreep nodig. Opnieuw werd mij door de dokter verzekerd dat ik na zes weken recuperatie alles zou kunnen wat ik voorheen deed, maar niets was minder waar. Ik ben altijd een sportief type geweest, maar voelde me nu verhinderd om voluit te gaan tijdens de yogales, uit angst dat de implantaten zouden verschuiven. Sommige oefeningen waren ook pijnlijk omdat de implantaten op mijn spieren drukten, en tijdens het lopen droeg ik vaak twee beha’s. Ook op mijn buik slapen lukte niet meer. Ik kon me niet meer vrijuit bewegen zoals ik wilde en voelde me belemmerd door mijn borsten. ­Ondertussen bleef ik mentaal en fysiek achteruitgaan.’

Hartverscheurende verhalen

‘Alles veranderde toen ik op een dag op een Facebookgroep over BII (breast implant illness) met meer dan 140.000 leden terechtkwam, allemaal vrouwen met soortgelijke klachten na een borstvergroting. Tijdens het lezen ontdekte ik dat ik geluk had gehad, want mijn symptomen waren mild in vergelijking met de verhalen van de meeste andere slachtoffers. De lijst was eindeloos, en ging van hartproblemen tot huidaandoeningen, chronische vermoeidheid, maar ook kanker en vooral auto-immuunziektes. Er waren hartverscheurende verhalen bij, van vrouwen die zo ziek werden dat ze niet meer voor hun gezin konden zorgen of in financiële problemen terechtkwamen omdat ze hun werk kwijtraakten. In de vijf jaar dat ik borstimplantaten had, heeft nooit iemand me over BII verteld. Ik ben er nochtans van overtuigd dat artsen en chirurgen weten dat het bestaat, maar ze houden het deksel liever op de doofpot om mogelijke klanten niet af te schrikken. Achteraf bekeken is het niet meer dan ­logisch dat mijn lichaam de implantaten wilde afstoten. Het zijn tenslotte vrij zware en onbekende objecten die een grote druk uitoefenen op je vitale organen, bloedvaten en longen, om nog maar te zwijgen over de silicone die je lichaam stilaan vergiftigt. De meeste vrouwen die hun implantaten lieten verwijderen, voelden zich acheraf een pak beter.’

‘Hoe meer ik las, hoe meer ik ervan overtuigd raakte dat ik een explant (verwijdering van de implantaten, red.) wilde laten uitvoeren. Ik maakte opnieuw een afspraak met mijn plastisch chirurg, maar deze keer was het contact veel minder hartelijk. Hij voelde zich persoonlijk aangevallen en probeerde het idee uit mijn hoofd te praten. Hij verzekerde me dat ik er binnen twee maanden spijt van zou krijgen, en dat ik me zou schamen omdat mijn borsten er zouden uitzien als verlepte theezakjes. Hij zei dat ik daarna zeker een psychiater nodig zou hebben.’

‘De consultatie was een vernederende en pijnlijke ervaring. Ik heb vijf dokters ­geraadpleegd voor ik eindelijk een ­chirurg vond die het bestaan van BII niet in twijfel trok en de ingreep wilde uitvoeren zoals ik het graag wilde.’

Volledige transformatie

‘Net zoals 90 procent van de vrouwen die hun implantaten lieten verwijderen, onderging ik na de ingreep een volledige transformatie. De fysieke klachten verdwenen, ik had opnieuw energie, en ik kreeg eindelijk het zelfvertrouwen waar ik al die tijd naar gezocht had. De medische wereld is er nog grotendeels van overtuigd dat borstimplantaten veilig zijn, ondanks steeds meer tegenbewijs uit de praktijk. Maar hoe verklaar je dan dat zoveel vrouwen er ziek door worden? Ik ben er ook van overtuigd dat er nog veel meer slachtoffers zijn, maar dat velen niet eens de link leggen tussen hun klachten en hun implantaten. Bovendien is het geen makkelijk onderwerp om over te praten. Veel vrouwen schamen zich om te klagen over pijn na hun borstvergroting, uit angst om veroordeeld te worden. De ingreep wordt toch nog altijd gezien als een gevolg van ijdelheid. Mijn raad aan vrouwen die onzeker zijn over hun lichaam is duidelijk: een externe ingreep helpt niet om je innerlijke twijfels en onzekerheden op te lossen. Grotere borsten gaan je leven niet veranderen. Dat moet je zelf doen, ook al gaat onze maatschappij heel ver om je iets anders te doen geloven. We worden met z’n allen dagelijks geconfronteerd met onrealistische beelden van perfecte lichamen op sociale media, en grote bedrijven investeren gigantische bedragen om een onhaalbaar schoonheidsideaal te promoten. We moeten opboksen tegen een wereldwijde kapitalistische industrie, en het is als vrouw heel makkelijk om je te laten meeslepen wanneer je niet goed in je vel zit.’

Krachtig & inspirerend

‘In de verhalen van vrouwen die een explant overwegen, lees ik vaak dezelfde gevoelens van onbegrip en schaamte. Ze voelen zich al kwetsbaar genoeg, zonder dat plastisch chirurgen – meestal mannen trouwens – hen nog extra schuldgevoelens proberen aan te praten. Dokters zouden begrip en respect moeten hebben voor de vragen van hun patiënten, en daar professioneel en op een menselijke manier mee moeten omgaan.’

‘Wij verdienen de vrijheid om keuzes te maken over ons eigen lichaam op basis van eerlijke, medische informatie. En net daarom moet deze strijd volgens mij deel uitmaken van het grotere debat rond bodypositivity en het gevecht tegen objectivering en vernedering van vrouwen, waar velen onder ons nog steeds mee te maken krijgen. Het feit dat zoveel vrouwen er wereldwijd voor kiezen om hun gezondheid weer in eigen handen te nemen door een explant te laten uitvoeren, wetende dat het een zware fysieke en emotionele weg zal zijn, is voor mij het beste bewijs dat er beterschap in zicht is. Maar het allermooiste in dit verhaal is dat we vooral krachtig en inspirerend zijn als we samenkomen en onze inzichten en ervaringen met elkaar delen. Alleen op die manier kunnen we verandering teweegbrengen. Ik wil zeker niemand veroordelen, en ik begrijp nog steeds heel goed waarom je voor een borstvergroting kiest. Maar wie het toch overweegt, raad ik aan om hele grondige research te doen. Ik was me destijds niet bewust van de andere kant van de medaille, maar nu hoop ik te kunnen bijdragen aan een betere bewustwording over de gevolgen van een borstvergroting.’