Noémi (39) wilde dolgraag mama worden maar zei neen tegen een vruchtbaarheidsbehandeling: “Ik geloof in de wetten van de natuur”

doorRedactieop 07/10/2021

Eva Mouton richtte ‘de Buskesclub’ op, een club die vrouwen met een onvervulde kinderwens wil verenigen. Zoals Noémi (39). Door een auto-immuunziekte is de kans héél klein dat ze ooit zwanger kan raken. Haar enige optie is een ingrijpende vruchtbaarheidsbehandeling, maar dat ziet ze niet zitten. Ze vertelt openhartig over de twijfels en het verdriet die ze ondanks haar keuze, voelt, en hoe ze de moeder in haar toch gelukkig probeert te houden. “Wat als er iets mis zou zijn met de baby? Wil ik dat op mijn geweten hebben? Het is niet omdat het kan, dat het ook per se moet.”

“Wanneer je als vrouw niet al het mogelijke onderneemt om zwanger te worden, dan durven mensen te twijfelen aan je kinderwens. Wil je het dan wel écht? Dan lijkt het alsof je minder recht hebt op verdriet of gemis. Zo goed dat jij dat kan loslaten. Terwijl ook ik niets liever wilde dan het mirakel van een zwangerschap te ervaren. Terwijl ook ik dolgraag mama was geworden. Terwijl geen enkele vrouw met een kinderwens die wens helemaal loslaat.”

“Ik heb even op de bus gezeten maar ik heb besloten om eraf te stappen vooraleer de hellingen te hoog werden en de dalen te diep. Hoewel je natuurlijk nooit hélemaal van die bus stapt. Want ook al heb ik aanvaard dat ik nooit mama zal worden, en ook al heb ik een andere manier gevonden om mijn leven zin te geven, de twijfels en het verdriet durven op een onbewaakt moment nog steeds de kop op te steken.”

Dolly, het schaap

“Op mijn zevenentwintigste kreeg ik te horen dat ik een auto-immuunziekte heb waardoor mijn eierstokken niet naar behoren functioneren en mijn eicellen niet kunnen rijpen. Dat verdict verklaarde waarom mijn menstruatiecyclus - na een jaar stoppen met de pil - nog steeds niet op gang was gekomen en het voorspelde dat ik wellicht nooit natuurlijk zwanger zou raken. ‘Wellicht’, want in een aantal gevallen herstelt de situatie zich vanzelf. Ik heb jarenlang - tot twee jaar terug - gewacht tot de natuur zich zou herstellen en ik heb heel wat alternatieve wegen bewandeld: kruidengeneeskunde, acupunctuur, orthomoleculaire geneeskunde, homeopathie, aanpassingen in mijn voedingspatroon... alles wat mijn pad kruiste en enigszins onderbouwd leek heb ik een kans gegeven. Tevergeefs.”

“Nadat een hormoonkuur op niets uitdraaide, bleef er volgens de fertiliteitsspecialist slechts één optie over, één waarbij mijn onrijpe eicellen in een proefbuis gerijpt zouden worden. Een behandeling die nog in de kinderschoenen stond en behoorlijk experimenteel was ...”

“Ik ken veel vrouwen die kiezen voor een ingrijpende vruchtbaarheidsbehandeling. Ik ken vrouwen voor wie het leven stopt als ze geen kind krijgen. Ik heb ontzettend veel begrip voor de keuze die zij maken, ik veroordeel niemand. Maar voor mij druiste het in tegen alles waar ik voor stond. Het leek wel sciencefiction. En ik voelde me een proefdier: Dolly het schaap. Het knaagde ook in mijn hoofd: wat als er iets mis zou zijn met de baby? Wil ik dat op mijn geweten hebben? Het is niet omdat het kan, dat het daarom ook per se moet. Bovendien kon ík mij wèl een andere levensroute inbeelden. Wat niet wegneemt dat ik door een rouwproces ben gegaan.”

Yogamoeder

“Ik heb zelf de beslissing genomen om geen moeder te worden. Ik heb zelf die deur toegedaan. Dat is pijnlijk, want bij keuzes horen twijfels. Maar hoewel die vruchtbaarheidsbehandeling ondertussen behoorlijk succesvol blijkt te zijn, blijft mijn buikgevoel nee zeggen. Het voelt voor mij gewoon niet juist aan. Het parcours blijft te heftig en ik geloof in de wetten van de natuur: misschien is er wel een reden waarom ik mij beter niet zou voortplanten.” 

“Ondertussen heb ik mijn leven op een andere manier vorm en zin gegeven. De manier waarop ik vandaag leef zou niet mogelijk zijn met een kind. Ik geniet van een vrijheid die veel van mijn leeftijdsgenoten niet kennen, en ik omarm die ook. Deze ochtend stond ik al om 6 uur in de studio, om mijn eerste yogales te geven. Héérlijk. Ik kan volop inzetten op mijn persoonlijke ontwikkeling. Misschien ga ik binnenkort terug naar school. Wie weet. Alles ligt open. En ik zie rondom mij ook heus wel hoe zwaar een leven met kinderen kan zijn en hoeveel druk het op een relatie legt.”

“Al mijn moederlijke gevoelens - en geloof me: die zijn talrijk - vinden hun eigen weg naar buiten. Zo moeder ik vandaag met veel zorg en liefde over mijn yogi’s, mijn pluskinderen, de kinderen van mijn zus en mijn drie geadopteerde hondjes. En toch flakkert het gemis soms op. Wanneer vriendinnen baby’s krijgen, vraag ik me spontaan af hoe ons kindje eruit zou zien. En ik heb me ook heel lang beschadigd gevoeld, alsof ik geen échte vrouw was. Ik heb die vrouwelijkheid moeten terugvinden. Een goede partner helpt daarbij. Ik kus mijn beide pollekes dat ik er ééntje heb die mij dagelijks op het hart drukt dat er helemaal niets ontbreekt.”