Operazangeres Kelly Poukens (30) repeteert het liefst tussen de koeien van haar vader. “Tussen de koeien vind ik mijn pure stem terug”

doorRedactieop 19/07/2022

Dat éne moment. Die bepaalde activiteit, hobby of bezigheid die jouw mentale en fysieke batterijen weer helemaal oplaadt. Daarover laten we met plezier een lezeres aan het woord.

‘Als kind droomde ik er niet van om professioneel zangeres te worden, al vond ik zingen altijd al geweldig. Mijn papa heeft een boerderij en als klein meisje liep ik ’s morgens vroeg al zingend tussen de koeien. Zij waren eigenlijk mijn allereerste publiek. Zette ik een lied in, dan werden ze stil. En begonnen ze opnieuw met loeien, dan wist ik: het is tijd voor een ander melodietje. (lacht)

‘Vandaag de dag reis ik als operazangeres de wereld rond, maar ik keer bewust geregeld terug naar mijn roots. Op de boerderij in Maaseik slaag ik erin om alles in perspectief te plaatsen. In opera’s worden thema’s als liefde en dood vaak uitvergroot en word ik ondergedompeld in dramatiek. Ik draag dan veel make-up, bombastische pruiken en glamoureuze jurken. Thuis ben ik snel weer dat gewone meisje, en laat ik de stress en druk die bij mijn vak horen even links liggen.’

‘Ik zing ook nu nog voor de koeien: ik repeteer het allerliefst in de stal of tussen de weilanden. Momenteel bereid ik me voor op de rol van ‘Sand- und Taumännchen’ in de opera Hänsel und Gretel. Ik warm mijn stem op door met de dieren mee te loeien. Ze inspireren me: de koeien produceren heel ontspannen een vertrouwd, organisch geluid, met prachtige toonhoogteverschillen. Bij opera draait veel rond een goede zangtechniek. Tussen de koeien vind ik de puurheid van mijn stem terug.’

Van aria’s tot schlagers

‘Een vriendin van me zei ooit: ‘Je bent al zingend het meest jezelf.’ Ze had honderd procent gelijk: het is mijn uitlaatklep, of ik nu dolgelukkig of net heel verdrietig ben. Het hoeft voor mij trouwens niet altijd klassiek te zijn. Ik ben verliefd op de intense teksten van Jacques Brel. En meer zelfs: ik zing liedjes van André Hazes moeiteloos mee. Zijn teksten gaan over herkenbare dingen. Het échte leven, zonder enige verbloeming.’

‘Toen ik een tijdlang in Amsterdam woonde en werkte voor de Nationale Opera, wandelde ik na een loodzware repetitie langs de grachten in de Jordaan. In het iconische volkscafé Rooie Nelis hoorde ik hoe tientallen mensen samen levensliederen zongen. Dat gemeenschapsgevoel overviel me en raakte me.’

Het allermooiste compliment

‘Ik vind het belangrijk om op de bühne trouw te blijven aan het kleine meisje in mezelf. Los van pruiken en make-up. Door te zoeken naar balans op en naast het podium. Te kijken naar het grote in het kleine en tegelijk naar het kleine in het grote. Het is mooi wanneer het publiek iets van zichzelf kan herkennen in de rollen die ik speel en zing. Mijn collega’s en vrienden weten dat ik alles het allerliefst overgiet met een sausje van positivisme en humor: het helpt om te relativeren en brengt mensen samen.’

‘Ik ben er dan ook van overtuigd: zingen is een vorm van verbinden. Daar ben ik me extra van bewust dankzij mijn mama, die een oogaandoening heeft en dus aandachtiger is voor klanken. Mijn mama is mijn heldin, mijn rolmodel. Als we een kopje koffie drinken, zingen we vaak samen. En als zij zegt dat een optreden haar geraakt heeft, is dat het allermooiste compliment dat ik kan krijgen.’

‘Net daarom vind ik het zo jammer dat mensen zich inhouden, en niet vrijuit durven te zingen. Het grootste cadeau dat je mij op mijn verjaardag kan geven, is luidkeels Happy Birthday zingen. Mijn vrienden en familie weten dat, aan verjaardagsliedjes is er die dag dus geen gebrek. (lacht) Ik kan er ook enorm van genieten wanneer ik iemand zie meezingen in de auto, maar het is zo zonde dat de meesten verlegen stoppen als ze doorhebben dat ik hen gezien heb. We zien zingen vaak nog als iets privé. Mijn oproep is dan ook: hou je niet langer in en zing voluit in je eentje. Of beter nog: samen met anderen. Tegelijkertijd ademen, zingen, en dezelfde boodschap verspreiden ... het is magisch.’