#SAMENTEGENCORONA: Pièrre zorgt voor zijn kameraad in het woonzorgcentrum: “Ze beweren dat hij door mij nog leeft”

doorRedactieop 24/03/2020

Tot voor kort konden we de straat op, maar de maatregelen zijn nu strikter. We moeten met z’n allen thuisblijven. Daarom vereeuwigde onze fotografe Greetje nog snel inspirerende mensen die een verschil maken. En ja, ze hield uiteraard twee meter afstand. De 87-jarige Pièrre Claes brengt zijn dagen door in woonzorgcentrum De Gitschotel in Borgerhout. Via het zwaairaam kan hij zijn dochter Martine, en zijn kleindochter Maureen toch nog zien. 

Greetje Van Buggenhout - Het zwaairaam: een initiatief van De Gitschotel. Een paar dagen per week kunnen familieleden hun geliefde ouders of grootouders die in het centrum wonen toch nog zien, én spreken via een door het centrum voorziene telefoon.

“Ik heb een goeie band met mijn kleindochters. Ze zorgen ervoor dat mijn gsm en computer werken, ze komen vaak langs. Martine, mijn dochter, brengt alles mee waarvan ik kan dromen. Eten, spullen, kleren. Zo veel zelfs, dat ik soms eten moet uitdelen, omdat het anders slecht wordt. Ik vind het jammer dat ik hen niet meer van dichtbij kan zien en vastpakken, maar zwaaien en bellen kan gelukkig nog wel.” 

“In de zomer kom ik veel buiten. Dan pak ik de tram en trek ik naar Antwerpen stad, om er de hele dag op een terras te zitten. Nu ik verplicht binnen zit, lees ik veel, of ik zit wat te computeren. De zorgkundigen hier weten dat ik altijd bereid ben om te helpen. Als er een man tekort is bij het uitdelen van de lunch, zeg ik: ‘Laat staan, ik zal ik dat wel ronddragen.’ En waarom niet? Als je je nog goed kan behelpen, doe je dat.” 

“Er zijn bepaalde personen waar ik extra voor zorg. Toen een goede vriend van mij hier kwam wonen dacht ik: ‘Mateke, jij gaat niet oud meer worden’. Je zou moeten zien hoe hij er nu uitziet: hij heeft zich helemaal herpakt. Mensen beweren dat hij door mijn zorgen nog leeft. Ik heb hem met periodes zelfs eten gevoederd, ik deed zijn medicijnen in kleine stukjes en reed hem overal rond met zijn rolstoel.”

“Ik ben naar het woonzorgcentrum gekomen uit eenzaamheid. Mijn vrouw en ik waren 63 jaar getrouwd toen ze plots overleed. Gewoon, van de ene dag op de andere. Wij waren altijd samen, en wat gebeurde er? De eerste maanden zat ik moederziel alleen in ons appartement. Ik kreeg wel bezoek, maar die eenzaamheid bleef. Ik viel op drie maanden tijd bijna twintig kilo af, deed zelfs geen moeite meer om te eten. Als ik daar was gebleven, was ik er nu misschien niet meer. Het eerste wat ik ga doen als het terug veilig is om buiten te komen, is het graf van mijn vrouw bezoeken.”

“Mijn goede raad om deze crisis door te komen? Om te beginnen: jezelf verzorgen. Dat is het belangrijkste wat er is. Vaak douchen, zien dat je goed kan eten. En voor de rest: je niet te veel zorgen maken. Sterven moeten we allemaal. Als je een paar personen in je buurt hebt, help die dan ook een handje. Een klein beetje zorg doet al zoveel.”

Wij zijn #samentegencorona. Doe je mee? Stuur ons jouw inspirerend verhaal met foto via redactie@goedgevoel.be