Sofie sloot vrede met haar kilo's en strijdt voor een wereld waarin anders naar dikke mensen gekeken wordt. 'Alsof dik en mooi elkaars tegengestelden zijn'

doorRedactieop 27/04/2022

Elke maand zetten we een lezeres in de schijnwerpers die na een moeilijke periode vrede nam met haar lichaam. Deze keer is het de beurt aan Sofie, die de strijd met de kilo's gestaakt heeft.

Als ik er nu op terugkijk, was ik als kind en tiener normaal gebouwd, ook al dacht ik toen van niet. Ik was groter dan de rest en hand brede heupen, waardoor ik met wat complexen zat. Sinds mijn 15de begon ik dan ook allerlei diëten te volgen, in de hoop wat kilo’s kwijt te raken en me mooier te voelen. Tijdens mijn zwangerschappen was ik een jojo. Ik kreeg een volledig vertekend beeld van mijn lichaam en eetgedrag.

Toch werd ik pas sinds een jaar of vijf écht dik. Ik gebruik bewust de term dik. Het is een neutraal woord, een omschrijving. Ik voel er geen schaamte bij. Het is de maatschappij die er een negatieve connotatie aan gegeven heeft. Dan hoor ik dingen als ‘je bent wel mooi voor een dikke vrouw’. Alsof dik en mooi elkaars tegengestelden zijn?

Drie jaar geleden had ik er genoeg van. Ik gooide alle diëten en bijbehorende frustraties overboord en begon aan de uitdagende tocht van de zelfacceptatie. Zo ging ik bijvoorbeeld naar het strand in bikini, zonder nog wakker te liggen van wat anderen zouden denken. Waarom probeerde ik mijn lijf te herstellen als het eigenlijk nooit kapot was? Mijn bloedwaarden zijn goed, mijn lichaam is gezond en ik eet gevarieerd. En ja, toevallig ben ik ook dik. Uiteraard verliep de tocht met ups en downs. Maar onder het motto ‘it’s OK to take up space’ leerde ik mezelf graag zien. Dat ik nu meedoe aan deze reportage, is omdat ik anderen wil laten zien dat je je kan verzoenen met een dikker lichaam.

Ook al heb ik zelf vrede met mijn lijf, toch blijft het op één punt lastig. Het is in onze maatschappij moeilijk om normaal te leven als dikke mens. Ik bots telkens op problemen die me eraan herinneren dat ik dik ben, waardoor de twijfel om te vermageren soms toch weer de kop opsteekt. Zo pas ik niet in de kuipstoeltjes van de attracties in pretparken. Ik heb ook moeite met terrasstoelen met leuning. En als ik ga shoppen, wil ik gewoon in alle rekken kunnen kijken, in plaats van alleen in de weinig modieuze plussizecollectie die ergens in een hoekje weggestopt zit.

Ik blijf strijden voor een mentaliteitswijziging in de maatschappij. Men gaat er prat op dat er tegenwoordig ook mensen met een maatje meer in reclamespots getoond worden. Helaas blijkt dat maatje eigenlijk maar een 40 te zijn, wat je bezwaarlijk méér kan noemen. Dat blijft toch een gemiste kans om de diversiteit in de samenleving te promoten? Toen een bekende sportwinkel onlangs een basisaanbod presenteerde voor grote maten, verschenen er ontelbare lovende artikels. Is dat zo spectaculair? Moeten wij, dikkere mensen, telkens blij worden van iets dat normaal zou moeten zijn? Voor mij is het duidelijk: iedereen mag er zijn! Laat je in het leven niet tegenhouden door je omvang, je kleur, je eigenaardigheden. Doe waar je zin in hebt en waar je een goed gevoel van krijgt. Je leeft maar één keer. Zo ben ik lid van een groepje mermaids. Niets zo fijn als het vrije gevoel wanneer je met een zeemeerminnenstaart in water rondzwemt. Natuurlijk krijg ik ook slechte reacties. Dan noe- men ze me een aangespoelde walvis in plaats van een meermin. Soms reageer ik met iets grappigs, soms laat ik het zo. De negatieve reacties voeden mijn drive om te blijven posten op sociale media. Zolang mensen denken dat iemands eigenwaarde afhangt van zijn of haar uiterlijk, is er werk aan de winkel.’
instagram.com/sofielambrecht_