Gezond en gelukkig leven begint hier en nu

Abonneer

Xana werd geboren met een wijnvlek op haar voorhoofd: 'er is gewoonweg niets aan mij om beschaamd over te zijn'

doorRedactieop 21/12/2021

Elke maand zetten we een lezeres in de schijnwerpers die na een moeilijke periode vrede nam met haar lichaam. Vandaag is het de beurt aan Xana (32) die geboren werd met een wijnvlek in haar gezicht.

‘Ik kwam ter wereld met een wijnvlek of ‘port-wine stain’ op mijn voorhoofd. Dat is een aangeboren vaatafwijking die gekenmerkt wordt door sterk uitgezette bloedvaa tjes in de huid. Bij mijn geboorte was de vlek wit, maar met het ouder worden werd ze donkerder en wijnrood. De oorzaak is onbekend. Deze aandoening zou niet erfelijk zijn, al komen er in mijn familie meerdere vlekken voor, zij het niet in het gezicht. Ik heb dus gewoon de ‘pech’ gehad dat de vlek zich op mijn voorhoofd manifesteerde. Mijn ouders zullen vast geschrokken zijn, maar ze hebben er nooit veel drama van gemaakt. Uiteraard bezochten ze een specialist en luisterden ze naar zijn info en visie. Toen bleek dat de vlek niet schadelijk was, beslisten ze om geen actie te ondernemen en mij later zelf de kans te geven om te beslissen of ik ze wilde laten verwijderen of niet. Mijn vlek is plat en doet geen pijn. Soms kan er een bloedvaatje uitrijpen. Dan komt er een klein jeukend bultje op en is het opletten geblazen om niet te hard te krabben, want een hoofd kan hevig bloeden. Maar de bultjes genezen vanzelf en verdwijnen. Ik sta positief in het leven en heb nooit wakker gelegen van de wijnvlek. In Italië – waar ik een tijdje woonde en werkte – noemden ze de vlek una voglia. Volgens de Italianen een bewijs dat mijn mama mij erg graag wilde. Dat vind ik een heel mooie gedachte. De vlek – die dan ook nog eens de gekke vorm van een kruis heeft – maakt me uniek, dus waarom zou ik ze laten verwijderen of wegschminken? Het zou toch vreemd zijn mochten mijn kinderen later een mama zonder vlek hebben, terwijl op al mijn oude foto’s wél een vlek te zien is?

De port-wine stain heeft me nooit tegengehouden om mijn dromen na te jagen. De enige keer dat ik een beetje schrik had, was toen ik bij Thomas Cook solliciteerde als reisbegeleidster. Ik dacht dat ze me niet als ‘gezicht’ van de onderneming zouden willen, maar eerlijk gezegd is er nooit iets over gevraagd of gezegd, ook niet door toeristen. Natuurlijk wordt er weleens naar mijn voorhoofd gestaard, maar meestal merk ik dat zelf niet op. Mensen mogen mij gerust vragen wat er aan de hand is. Omdat die vlek voor mij zo gewoon is, leg ik zelfs niet altijd de link. Zoals wanneer iemand vraagt ‘of ik misschien gevallen ben’. (lacht) Mijn broer kan zich soms wel boos maken over reacties of opmerkingen van anderen. Ooit waren we samen op een festival en merkte hij op dat een groepje jongens mij uitlachte. Dus trok hij me mee, beschermend, terwijl ik zelf helemaal niks opgevangen had. Dat komt ongetwijfeld omdat ik vind dat er gewoonweg niks is om beschaamd over te zijn. Ik ben heel dankbaar dat mijn ouders er zo goed mee omgingen. Mochten ze me van dokter naar dokter gesleurd hebben voor een oplossing, dan had ik waarschijnlijk minder sterk in mijn schoenen gestaan. Om die reden ben ik bewust lid van een paar ‘support groups’ op Facebook. Als ik lees dat ouders hun kind op tweejarige leeftijd al acht pijnlijke laseroperaties hebben laten ondergaan, uit vrees dat hun oogappel gepest zal worden met zijn of haar vlek, dan wil ik graag een beetje tegengewicht bieden. Kijk naar mij, ik ben 32 jaar en er is me nog niks wereldschokkends overkomen! Voor mij is mijn kruisje echt een deel van mijn persoonlijkheid, dus ik zou het voor geen geld van de wereld willen missen!’