Gezond en gelukkig leven begint hier en nu

Abonneer

Zo rouwt ‘Madam Bakster’ Laura Verhulst (28): “Ik heb Kobe beloofd om de lichtjes in mijn ogen niet te verliezen”

doorRedactieop 09/08/2022

Laura Verhulst (28) alias Madam Bakster verloor haar partner Kobe (30) eind vorig jaar na een ongelijke strijd tegen maagkanker. Nu beleeft ze haar eerste zomer zonder hem en leert ze noodgedwongen hoe ze zo’n verpletterende rouw een plaats in haar leven geeft, zonder zichzelf — of Kobe — los te laten. “Kobe had mijn familie er al voor gewaarschuwd: ‘Laura zal al snel dingen willen ondernemen.’”

Laura Verhulst: “Net na het overlijden van Kobe ben ik met vrienden teruggekeerd naar de plek waar we destijds trouwden. Dat was ongelofelijk pijnlijk, maar tegelijk ook troostend en mooi. Het was ook de eerste keer dat mijn metekindje er kwam, en dat alleen al gaf me op dat moment kracht.” 

“Sindsdien probeer ik in mijn rouwproces vooral mijn hart te volgen. Ik ben ook bewust een periode alleen weggetrokken, naar het buitenland, net om al mijn angsten en verdriet recht in de ogen te kunnen kijken. Kobe had mijn familie er al voor gewaarschuwd: ‘Laura zal al snel dingen willen ondernemen, laat haar vooral doen. Ze heeft dat nodig.’” (slikt) 

“We waren tien jaar samen, Kobe en ik, en kenden elkaar door en door. We hebben samen onze dromen waargemaakt, zijn onder andere met onze bakkerij (Madam Bakster, red.) gestart. Kobe leefde, meer nog dan ik, van dag tot dag. Terwijl ik me vrij snel aantrek wat anderen denken, had hij de gave om al die opinies naast zich neer te leggen. Onder het motto: ‘Je kan er toch niks aan veranderen.’ Die levenswijsheid wil ik verder uitdragen.” 

Aanvaarding vergt inspanning, elke dag opnieuw

“Ik dacht dat ik de diepe rouw en het hartverscheurende verdriet kon omzeilen. We namen al van zoveel afscheid. Mijn rouw is alleszins niet gestart op het moment dat hij is overleden, het startte al veel eerder in Kobes ziekteproces. Pas nu besef ik dat ik op een rationele manier met de rouw probeerde om te gaan, dat ik probeerde controle te houden over mijn emoties in plaats van alles toe te laten. Ik heb ervoor gekozen om de weken en maanden die volgden op Kobes overlijden fulltime bezig te zijn met dat rouwen en mezelf tijd te gunnen.” 

“Als ik in onze zaak ben, zie ik Kobe achter de toog staan, en dat komt te hard binnen. Ik wil in mijn eigen tempo mijn leven hernemen, zonder het gevoel te hebben gedwongen te worden. Gelukkig heb ik een topteam, dat het me mogelijk maakt om nog even afstand te houden. Er is een groot verschil tussen aanvaarding en berusting, besef ik nu. Berusting is passief, aanvaarding vergt inspanning, elke dag opnieuw. Soms kan ik niets anders doen op een dag dan al mijn aandacht vestigen op dat aanvaarden. Ik aanvaard, maar laat ook de pijn toe.” 

“Ze zeggen dat tijd alle wonden heelt. Dat lijkt me onwaarschijnlijk, ik denk dat ik Kobe altijd zal missen zoals ik nu doe. Dat hoeft geen negatieve lading te dragen, ik ben trots dat hij zoveel naliet om te missen. Ik denk dat de schoonheid van dit proces zit in alles toelaten, een ­balans vinden tussen ratio en emotie. Ik gun mezelf alvast alle tijd die nodig is. En door dat te doen, merk ik dat ik de schoonheid van het leven weer kan toelaten.”

“Mocht iemand me adviseren om Kobe los te laten, dan kruip ik in een boom”

“Sommige dagen gaat het vrij goed met me, andere dagen niet. Dan kruis ik bijvoorbeeld ouders met een kinderwagen op straat, en dan triggert dat beeld de toekomstdromen die er waren, en moet ik noodgedwongen even terug naar mijn veilige cocon om te reflecteren.” 

“Ik merk dat rouwen vooral een kwestie is van hard werken, deels samen met mijn therapeute. En soms bots ik daarbij op de maatschappelijke opinie over ‘rouwen’ en ‘weduwes’ en ‘het leven erna’. Die is vrij beoordelend en binair, vind ik: ofwel ben je verdrietig en nog volop in rouw, ofwel ben je er weer bovenop en ga je verder met je leven. Helaas is dat niet de realiteit. Het gaat om een proces dat de tijd vraagt die het nodig heeft, en het is bovendien heel persoonlijk.” 

“Om dat belang van rust en herstel te onderstrepen heb ik enkele maanden geleden een troostdoos gemaakt en maakten we enkele ‘pepkaartjes’, in de hoop aan mensen woorden te kunnen bieden voor de moeilijke momenten. Op die manier probeer ik mijn ervaringen te delen met lotgenoten.” 

“Mocht iemand me vandaag adviseren om Kobe los te laten, dan ik zou in een boom kruipen, denk ik. Ik wil hem vooral meenemen, uit respect en dankbaarheid voor ons mooie traject samen. Wat me daarbij bijvoorbeeld helpt, zijn kleine ‘houvastjes’, zoals ik ze graag noem. Een spreuk van Kobe naast de spiegel is er zo eentje. Of mijn én zijn notitieboekjes waar ik graag in blader. Ze helpen me om mijn verdriet draaglijk te maken en opnieuw vertrouwen te krijgen in de toekomst. Ik ben heel dankbaar dat mensen in mijn omgeving, inclusief mezelf, me dit traject toelaten. Bovendien heb ik het aan Kobe beloofd: om de lichtjes in mijn ogen niet te verliezen.”

Je vindt Laura’s pepkaartjes op madambakster.be