Summer of love: van social distancing naar sexplosion?

doorLiesbeth De Corteop 14/07/2021

Stel je voor: na corona komen we terecht in een maatschappij waar de vrije liefde centraal staat. Waar casual seks eerder de norm is dan de uitzondering. Waar losbandigheid gevierd wordt als was het ons nieuwe motto. Zijn we midden in een ‘summer of love’ beland? En hoe verregaand zijn de effecten van de pandemie op onze vrijgezellen?

De coronacrisis heeft ons seksleven gigantisch beïnvloed. Dat blijkt ook uit de talloze onderzoeken die er in het afgelopen jaar rond het onderwerp zijn gevoerd. ‘Over het algemeen zien we dat corona een negatieve impact heeft gehad op seksualiteit en relaties’, steekt seksuoloog en relatietherapeut Chloé De Bie van wal. ‘We hebben minder seks, mede omdat er minder mogelijkheden zijn om seks te hebben. Maar de stress die de pandemie met zich meebrengt, heeft ons ook parten gespeeld. De goesting om te vrijen daalt namelijk drastisch wanneer er stress in het spel is.’

Summer of hugs

Het idee dat er een ‘summer of love’ op komst is, of een terugkeer van de losbandige roaring twenties, is dan ook niet zo vreemd. Toch is de realiteit complexer dan dat. ‘We zullen ons niet met z’n allen in trio’s en seksfeestjes storten wanneer de maatregelen versoepelen’, zegt De Bie. ‘Ik vermoed wél dat we losbandiger zullen omgaan met seks, zeker in het begin. Meer casual seks dus, omdat de nood zo hoog is. (lachje)’ Dat zie je nu ook al. Uit een Amerikaanse studie bleek dat een op de vier singles tijdens de coronacrisis seks had met een huisgenoot met wie ze geen relatie hadden. Resultaten die er precorona ongetwijfeld anders hadden uitgezien.

Meer nog dan behoefte aan seks hebben we behoefte aan lichamelijk contact. ‘De summer of love zit er dus wel aan te komen, maar misschien niet zoals we zouden verwachten’, legt de expert uit. ‘Ik voel het bij mijn klanten, in mijn omgeving en bij mezelf: we willen elkaar weer vastpakken,. En dat zullen we hoe dan ook doen wanneer het weer veilig is, hopelijk deze zomer al. Als iedereen deze zomer gevaccineerd raakt, verwacht ik eerder een ‘summer of hugs’. (lacht)’

‘Als je het mij vraagt, is de waarde die we aan seks én intimiteit hechten groter geworden’, pikt relatietherapeut en seksuoloog Wim Slabbinck daarop in. ‘We hunkeren naar vrijheid, feesten, dingen beleven. Dat noemen ze knaldrang. Maar of er een seksuele revolutie op komst is? Dat denk ik niet. De versoepelingen gebeuren in fases. Dat kan je niet echt een revolutie noemen, toch?’

De handen van de kapper

Ook Corine Koole, journalist en schrijfster van het boek Verstoord verlangen, verwacht geen sexplosie. Tijdens het voorbije jaar deed ze onderzoek naar het effect van corona op ons liefdesleven en interviewde ze tientallen mensen over het onderwerp. ‘Mensen missen vooral verbinding’, zegt ze. ‘Door therapeuten en psychiaters het allerbelangrijkste kenmerk van liefde genoemd. Daar is losbandigheid niet per se voor nodig. Je kan ook verbinding vinden op andere manieren, door aanraking bijvoorbeeld. Geen mens kan zonder aanraking. Maar dat kan ook gewoon een knuffel zijn, zoals De Bie al zei.’

Volgens Koole zal de wereld na corona weer kunnen ademen. Ze spreekt over een mondiale opluchting, in wezen ook een soort van ontlading. ‘Tijdens de eerste lockdown heerste er een nog algemeen gevoel van solidariteit en strijdlust. Wij konden dit. Mensen waren blij dat ze tot rust kwamen, dat ze meer tijd hadden voor elkaar. Ook onder de vrijgezellen was er een komt-wel-goedmentaliteit. De tweede lockdown daarentegen kwam voor iedereen als een klap in het gezicht. Ik heb singles gesproken die zelfs suïcidaal waren; mensen die precorona een heel gezond, gewoon leven leidden. Of mensen met een affaire, die hun geliefde nu niet konden zien. Of polyamoreuze mensen, nu totaal ingeperkt in hun vrijheid.’

‘Een van de singles die kampte met duistere gedachten, belde na ons interview een vriendin op en smeekte om haar vast te pakken. Een andere vrouw vroeg het aan haar buurman. En het zijn niet alleen de aanrakingen van vrienden en familie die ze missen: ook de handen van de kapper in je haar, de vingers van de masseuse op je rug, de verplichte kus bij het gedag zeggen. We onderschatten hoeveel aangeraakt worden met ons doet. Geen mens kan zonder.’

Weggegooid jaar

Toch is aanraking niet het enige wat singles nog meer dan anderen zo lang moesten missen. ‘Een koppel heeft elkaar. Een gezin ook. Maar een vrijgezel is alleen’, zegt Corine Koole. ‘Corona maakte van de jonge ‘happy singles’, twintigers en begindertigers, alleenstaanden. De voordelen van het single zijn, zijn verdwenen. Vóór corona maakten ze deel uit van vriendengroepen die ze wekelijks zagen. Ze waren de hele dag bezig met afspreken en anderen zien. Misschien waren ze zelfs op zoek naar iemand om een gezin mee te stichten. Maar plots was er een pandemie. Ze waren veroordeeld tot thuiszitten. Vrienden zagen ze niet meer omdat er geen aanleidingen meer waren om elkaar op te zoeken. Spraken ze dan toch met iemand af om te gaan wandelen, en had die ander wel een relatie, dan ontstond er een soort onbegrip. De ene was gefrustreerd dat hij of zij steeds op datzelfde gezicht moest kijken. De ander zou blij zijn om eens gezelschap in huis te hebben. Ik sprak singles die tot hun eigen verbijstering heel eenzaam werden. Dat is begrijpelijk. Sommigen spreken zelfs over een weggegooid jaar. Dat zegt toch alles?’

Gebrek aan zuurstof

Een partner vinden werd ook plots een stuk moeilijker. Potentiële partners waren nu mensen die we of al kenden, of tegenkwamen op een datingplatform. Volgens Corine Coole zijn die datingsites erg oppervlakkig, en niet voor iedereen weggelegd. ‘Zij die liever een partner vinden op feestjes van gezamenlijke vrienden of gewoon door goed om zich heen te kijken in een café, maakten geen kans meer om iemand te ontmoeten.’

Had je toch een match en sprak je met je ­Tinderdate af om elkaar te ontmoeten, dan waren de opties gering: gaan wandelen met ­anderhalve meter afstand en/of een mondmasker, een drankje thuis. ‘Maar een beginnende relatie heeft zuurstof nodig. Elkaar vanuit sociaal isolement leren kennen geeft een vertekend beeld. Een relatie is veel meer dan wat er zich tussen twee mensen afspeelt’, zegt Koole. ‘Je wil weten hoe iemand is bij zijn vrienden. Hoe iemand zich gedraagt tegenover een ober. Dat soort dingen zijn normaal vanzelfsprekend en bepalen mee hoe je je bij iemand voelt. Er ontstond onzekerheid bij vrijgezellen: is dit wel de persoon met wie ik een relatie wil? Ik ken hem amper!’

Sociaal experiment

Natuurlijk zijn er te midden van al dat slechte nieuws ook een aantal lichtpuntjes. ‘Veel singles of prille liefdes zetten door corona sneller de stap om met iemand te gaan samenwonen en zo een relatie op te bouwen die in korte tijd veel sterker werd dan in normale omstandigheden het geval zou zijn’, zegt Corine Koole. Toch maakt ze zich zorgen over de impact van de pandemie op onze mentale gezondheid. ‘Het ging het hele jaar lang over cijfers. Sinds begin dit jaar beginnen er stukken te verschijnen over onze mentale gezondheid. We hebben bij wijze van spreken een nationaal medisch team, maar waar is ons mentale gezondheidsteam gebleven? Als je een psychologisch experiment zou willen doen waarbij je honderd mensen een jaar lang verbiedt om iemand aan te raken, dan krijg je er niet eens toestemming voor. Dit is nu al een jaar wereldwijd het geval. En niemand weet honderd procent zeker wat daar de gevolgen van zullen zijn.’