"Er is een nijpend tekort aan mannelijke seksuologen"

doorhvop 28/05/2015

Er is in ons land een groot tekort aan mannelijke seksuologen. En dat is wel degelijk een probleem, zegt seksuoloog-pedagoog en lector aan de UCLL Gerard Gielen. "Veel mannen spreken over hun seksuele problemen namelijk veel liever met een man dan met een vrouw."

Onderzoek toont aan dat mannen veel minder vaak dan vrouwen met hun emotionele of psychische problemen gaan aankloppen bij een professionele hulperverlener. De reden voor dat verschil zit hem volgens Gerard Gielen in voor een groot stuk het feit dat mannen veel moeilijker over emotionele of gevoelsmatige onderwerpen praten.

Wanneer het om relatiegerelateerde problemen of moeilijkheden van seksuele aard gaat, blijkt die weerzin of terughoudendheid nog veel groter. "Vooral bij typisch mannelijke seksuele problemen zoals erectiestoornissen, te vroege ejaculatie, geen of te veel zin in seks, een pornoverslaving of bijzondere, afwijkende seksuele fantasieën blijkt toenadering tot een vrouwelijke therapeut erg moeilijk", zegt Gielen. De toenemende vervrouwelijking binnen de hulpverleningssector blijkt voor veel mannen dan ook een belangrijke drempel in de stap naar hulp bij hun seksuele problemen.

De reden voor die drempel is niet meteen duidelijk. "Het lijkt me in eerste instantie gevoelsmatig gewoon logisch dat veel mannen het makkelijker vinden hun seksuele problemen toe te vertrouwen aan een andere man, dan aan een vrouw", zegt Gielen. "Een probleem waar veel mannen bijvoorbeeld mee lijken te worstelen is hoe ze seksueel contact moeten leggen met een vrouw. Die vraag voorleggen aan een vrouw houdt voor hen gevoelsmatig een veel groter risico in dan ernaar te polsen bij een man. Ze gaan er waarschijnlijk ook vanuit dat die beter gepositioneerd is om daarin advies te geven, ook al is dat daarom niet zo." Het probleem lijkt er dus vooral een van perceptie te zijn. " Het is niet dat vrouwelijke therapeuten anders of minder professioneel met de problematiek zouden omgaan, maar eerder dat mannen daar extra schroom of verlegenheid bij voelen."

Wat het veel mannen ook extra moeilijk maakt, is de manier waarop onze maatschappij vandaag vaak tegen de mannelijke seksualiteit aankijkt. Volgens Gielen wordt die vaak nogal in een negatief daglicht geplaatst. "Mannen worden - onder meer in onze sekseducatie - al eens voorgesteld als brutale seksbeluste wezens, die meer zin hebben in seks dan vrouwen en eigenlijk een potentieel gevaar vormen. Daardoor wordt er een beetje voorbijgegaan aan het genotselement dat seks voor mannen heeft en mag hebben."

"Wanneer mannen bij een vrouwelijke therapeut moeten gaan aankloppen met vragen over afwijkende seksuele lusten, delicate fantasieën of gewoon al het feit dat ze binnen hun relatie meer seks willen dan hun partner, is dat voor hen moeilijk omdat ze vrezen daarvoor door de therapeute veroordeeld te worden."

De kiemen voor die scheefgegroeide visie op de mannelijke seksualiteit ziet Gielen al terugkomen in de seksuele opvoeding van onze jeugd. "Ten eerste worden die vakken al veel vaker door vrouwen gegeven, waardoor er onvermijdelijk vanuit een bepaald standpunt wordt lesgegeven. Ten tweede focust de seksuele voorlichting zich vaak op de biologische component van de voortplanting: wat is menstruatie, hoe verloopt een zwangerschap, welke anticonceptiemiddelen zijn er?"

Mannen worden binnen de voorlichting volgens hem dan ook vaak voorgesteld als iets waar meisjes zich tegen moeten beschermen. "Daardoor wordt er vaak voorbijgegaan aan de intieme en plezierige kant van de mannelijke seksualiteit", zegt hij. Dat komt de seksuele ontwikkeling van jongens niet ten goede en zou er mee toe kunnen bijdragen dat mannen op latere leeftijd minder snel met hun problemen naar een seksuoloog toestappen.

Op die manier blijven een heel aantal mannen met hun seksuele problemen zitten, zo blijkt. "Ikzelf krijg regelmatig oproepen van mannen die specifiek op zoek zijn naar een mannelijke seksuoloog. Omdat ik zelf geen praktijk heb, probeer ik die mannen door te verwijzen, maar de groep aan praktiserende mannelijke hulpverleners in dat gebied is zo klein dat dat niet altijd lukt. Zo is er in Limburg bijvoorbeeld geen enkele zelfstandige mannelijke seksuoloog te vinden."

Goedele Liekens, seksuologe. Ook het merendeel van de seksuologen die in de media verschijnen zijn vrouwen.

Ook uit de cijfers van de Vlaamse academische opleidingen Seksuologie blijkt het ernstige tekort aan mannelijke therapeuten. Voor de master Seksuologie aan de K.U.Leuven tekenden er in academiejaar 2013-2014 slechts 10 mannelijke studenten in. Dat tegenover een aantal van 117 vrouwen. Aan de UGent waren dat er slechts twee (tegenover 10 vrouwelijke kandidates) en ook de UCLL bedraagt het aantal mannelijke studenten amper 10 procent.

Dat zichtbare tekort is volgens Gielen een prangend probleem: "Er is in deze tijden van toenemend seksueel grensoverschrijdend gedrag, een stijgend aantal relationele en seksuele problemen en echtscheidingen een grote nood aan zowel mannelijke als vrouwelijke hulpverleners, maar de nood aan mannelijke kandidaten is toch nog net iets groter."