Stef (25) overwon depressies met z'n tekentalent

doorRedactieop 01/01/2008

Tekenen, schilderen en boetseren zijn meer dan leuke hobby's. Voor wie geconfronteerd wordt met een ernstige ziekte of handicap, is kunst ook een hulp om die nieuwe, moeilijke situatie te verwerken.

Stef (25) overwon depressies met z'n tekentalent

'Als ik iets moois op papier zet, voel ik me beter'


Stef: 'Als kind al was ik altijd met creatieve dingen bezig: zingen, toneelspelen, schrijven of knutselen. Als tiener wou ik dan ook naar de kunsthumaniora om woordkunst en drama te studeren. En daar begon het eigenlijk mis te lopen. Ik was 16 en dacht dat er tijdens die opleiding een nieuwe wereld voor mij zou opengaan. Maar in plaats van mij op een positieve manier te stimuleren, werd ik door de leerkrachten compleet de grond ingeboord: 'Jij hebt geen talent. Je zit hier niet op je plaats.' Ik ben toen heel sterk aan mezelf beginnen te twijfelen. Dat leidde tot echte faalangst bij alles wat ik deed. Het gevolg was dat ik slechte rapporten had en daar thuis ook opmerkingen over kreeg. Ik had toch zelf die studierichting gekozen, waarom haalde ik dan zulke slechte resultaten?'

'Langzaam maar zeker zonk ik weg in een depressie, waar ik uiteindelijk jarenlang mee kampte. Ik kon nergens goed mijn draai in vinden. Ik verliet de kunsthumaniora en ging een jaartje journalistiek studeren. Ik dacht dat dit een creatievere richting zou zijn. Maar ook daar waren er een heleboel regeltjes waarin ik mezelf moeilijk kon vinden. Mijn depressie bleef me parten spelen en de klassieke therapieën schenen mij niet te helpen.'

'Een jaar of drie geleden is er plots een kentering gekomen. Mensen met faam uit de artistieke wereld, die ik toevallig had ontmoet, zeiden me dat ik wel over talent beschikte. Zij gaven me de raad om gewoon mijn hart te volgen. Dat heeft echt een ommekeer teweeg gebracht en dus begon ik opnieuw te tekenen. Heel abstracte dingen met lijnen, strepen en bollen. Vooral in zwart-wit. Ik heb mij altijd aangetrokken gevoeld tot zwart-wit. Misschien typeert dit wel een beetje mijn eigen persoonlijkheid. Ik ben zelf ook nogal zwart-wit: ofwel klikt het met iemand ofwel helemaal niet. Een tussenweg is er vaak niet.'

'Ik geraakte er stilaan van overtuigd dat er dingen zijn die je op een kunsthumaniora niet kunt leren. Langzaamaan groeide mijn geloof in wat ik creëerde. Er is geen enkele reden om aan mijn eigen kunnen te twijfelen. Ik wil gewoon mezelf zijn en aanvaard worden zoals ik ben. Ik kan nu ook beter omgaan met kritiek. Op voorwaarde dat die kritiek komt van mensen die weten waarover zij praten. Want het is makkelijk om iemand de grond in te boren als je zelf nog nooit iets op papier hebt gezet.'

'Ik besef wel dat ik nog veel moet bijleren, maar ik weet nu zeker dat ik in de artistieke richting wil voortgaan. Kunst helpt mij echt : als ik mij niet goed voel en iets moois op papier kan zetten, voel ik mij daarna beter.'

'Momenteel ben ik vooral met tekenen bezig. Maar ik heb ook al aan podiumkunst gedaan, geschilderd, poëzie en teksten geschreven. Ik schrijf liedjes, sketches en scenario's. Er zijn weken waarin ik elke dag wel iets maak en periodes waarin ik weinig doe. Maar de creativiteit is altijd op één of andere manier aanwezig. Ik zou het niet meer kunnen missen: dit is mijn grote liefde! Dankzij de kunst heb ik een evenwicht gevonden. Ik heb geen depressies meer en heb een duidelijk doel voor ogen. Vroeg of laat hoop ik van mijn kunst te kunnen leven.'

Door Caroline Stevens
Goed Gevoel, Januari 2008